Medaliki jako prezent na chrzest to wybór, który łączy symbolikę, tradycję i osobisty charakter podarunku. To jeden z nielicznych upominków, który nie traci znaczenia wraz z upływem czasu. Medalik na chrzest jest nie tylko biżuterią, ale przede wszystkim pamiątką o głębokim wymiarze duchowym. Towarzyszy dziecku przez lata, często stając się jednym z najcenniejszych przedmiotów rodzinnych.
Najważniejsze informacje z artykułu:
– medalik to symbol ochrony i duchowego wsparcia, – złote modele zachowują wartość i trwałość przez lata, – personalizacja zwiększa znaczenie emocjonalne prezentu, – wybór wzoru powinien być dopasowany do okazji i tradycji, – to prezent, który pozostaje z dzieckiem na całe życie.
Czym jest medalik na chrzest i jakie ma znaczenie?
Medalik na chrzest to niewielka zawieszka o charakterze religijnym, najczęściej przedstawiająca wizerunek świętego lub symbol wiary. Jego główną rolą jest podkreślenie duchowego wymiaru uroczystości chrztu. W praktyce medalik pełni funkcję pamiątki, która pozostaje z dzieckiem na długie lata. Najczęściej wybierane są motywy takie jak Matka Boska, anioł stróż czy krzyż. Każdy z nich niesie określoną symbolikę i może być dopasowany do wartości ważnych dla rodziny.
Warto wiedzieć: W wielu rodzinach medalik przekazywany jest jako pamiątka międzypokoleniowa, co dodatkowo wzmacnia jego znaczenie.
Dlaczego medaliki jako prezent na chrzest są tak popularne?
Medaliki jako prezent na chrzest cieszą się popularnością, ponieważ łączą w sobie elegancję i głęboką symbolikę. To prezent, który nie jest przypadkowy i zawsze ma konkretne znaczenie. W odróżnieniu od innych upominków, takich jak zabawki czy ubrania, medalik nie traci na wartości wraz z czasem. Jest trwały, odporny na zmiany trendów i pozostaje aktualny niezależnie od wieku dziecka.
Dodatkowo wybór medalików daje dużą swobodę. Można zdecydować się na minimalistyczny model lub bardziej ozdobną formę z kamieniami szlachetnymi. Dzięki temu łatwo dopasować prezent do charakteru uroczystości.
Jak wybrać idealny medalik na chrzest?
Wybór medalika na chrzest powinien uwzględniać zarówno symbolikę, jak i jakość wykonania. Najlepsze modele to te wykonane z trwałych materiałów, takich jak złoto.
Podczas wyboru warto zwrócić uwagę na kilka aspektów: – rodzaj przedstawienia (Matka Boska, anioł, święty), – wielkość medalika dopasowaną do dziecka, – jakość wykonania i detale graweru, – możliwość personalizacji.
Złoty medalik to inwestycja w trwałość i ponadczasowy wygląd. W praktyce oznacza to, że nawet po wielu latach zachowa swój pierwotny charakter.
Warto wiedzieć: Medaliki wykonane ze złota są bardziej odporne na ścieranie niż modele ze srebra, co ma znaczenie przy codziennym użytkowaniu.
Który materiał medalika sprawdzi się najlepiej?
Najczęściej wybieranym materiałem na medalik na chrzest jest złoto, które łączy trwałość z eleganckim wyglądem. To materiał odporny na korozję i uszkodzenia. Srebro również pojawia się w ofertach, jednak jest bardziej podatne na zarysowania i utlenianie. Z tego względu złote medaliki są częściej wybierane jako prezent o charakterze pamiątkowym.
Porównanie materiałów:
Materiał
Trwałość
Wygląd
Wartość inwestycyjna
Złoto
bardzo wysoka
klasyczny, elegancki
wysoka
Srebro
średnia
subtelny
umiarkowana
Jak spersonalizować medalik na chrzest?
Personalizacja sprawia, że medalik na chrzest staje się wyjątkowym i niepowtarzalnym prezentem. Najczęściej stosowaną formą jest grawer.
Można umieścić na nim: – imię dziecka, – datę chrztu, – krótką dedykację.
Tego typu detale sprawiają, że medalik zyskuje dodatkową wartość emocjonalną. Po latach staje się nie tylko biżuterią, ale także nośnikiem wspomnień.
Warto wiedzieć: Delikatny grawer nie wpływa na estetykę medalika, a jednocześnie znacząco podnosi jego indywidualny charakter.
Kiedy najlepiej wręczyć prezent na chrzest w formie medalika?
Prezent na chrzest w postaci medalika najczęściej wręczany jest bezpośrednio po ceremonii lub podczas rodzinnego spotkania. To moment, który podkreśla symbolikę upominku.
W praktyce nie ma jednej właściwej chwili. Najważniejsze jest, aby wręczenie prezentu odbyło się w atmosferze spokoju i bliskości, co dodatkowo wzmacnia jego znaczenie.
Wspomnieliśmy już o symbolice medalika, ale równie ważny jest kontekst jego przekazania. To właśnie emocje towarzyszące tej chwili nadają mu wyjątkowy charakter.
Gdzie kupić medalik na chrzest, aby mieć pewność jakości?
Medalik na chrzest warto kupować w sprawdzonych salonach jubilerskich, które oferują certyfikowaną biżuterię. To gwarancja autentyczności i wysokiej jakości wykonania.
Dobrym wyborem jest KAREA Gemstone Space, gdzie dostępne są starannie wyselekcjonowane modele biżuterii o ponadczasowym charakterze. Oferta obejmuje zarówno klasyczne medaliki, jak i bardziej unikatowe egzemplarze dawnej biżuterii.
Warto wiedzieć: Zakup w renomowanym salonie daje pewność, że biżuteria została wykonana zgodnie z najwyższymi standardami jubilerskimi.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Czy medalik na chrzest musi być złoty?
Nie musi, jednak złoto jest najczęściej wybierane ze względu na trwałość i elegancję.
Jaki motyw medalika wybrać na chrzest?
Najpopularniejsze są wizerunki Matki Boskiej oraz anioła stróża.
Czy warto grawerować medalik?
Tak, grawer nadaje biżuterii indywidualny charakter i zwiększa jej wartość emocjonalną.
Kto kupuje medalik na chrzest?
Najczęściej są to rodzice chrzestni lub bliscy członkowie rodziny.
https://www.karea.pl/wp-content/uploads/2026/04/Chrzestnosc_-bizuteria-i-pamiatki.webp512768Sebastianhttps://www.karea.pl/wp-content/uploads/2020/01/karea-gemstone-space-logo-200.pngSebastian2026-04-13 08:54:102026-05-02 16:59:36Medaliki jako prezent na chrzest – jak wybrać symboliczny i ponadczasowy upominek?
Jak wybrać idealną broszę do eleganckiej stylizacji?To pytanie pojawia się zawsze wtedy, gdy zależy Ci na detalu, który subtelnie podkreśli charakter stroju. Dobrze dobrana brosza potrafi zbudować kompozycję całej stylizacji i nadać jej wyrafinowanego charakteru.
Brosza wraca do łask w modzie wieczorowej i biznesowej. Nie jest dodatkiem przypadkowym – to element, który wymaga proporcji, świadomości formy oraz dopasowania do tkaniny. Jednocześnie brosza doskonale współgra z innymi elementami biżuterii. Można ją z powodzeniem łączyć z naszyjnikami czy kolczykami, szczególnie wtedy, gdy w biżuterii powtarzają się te same kamienie lub motywy. Takie zestawienia pozwalają tworzyć spójne, eleganckie komplety, które podkreślają charakter stylizacji.
Spis treści
Czym jest brosza do eleganckiej stylizacji?
Dlaczego warto wybrać broszę jako element eleganckiej stylizacji?
Jak dopasować broszę do fasonu marynarki lub sukni?
Który materiał broszy sprawdzi się najlepiej?
Jak dobrać wielkość broszy do sylwetki?
Gdzie przypiąć broszę w eleganckim stroju?
FAQ
Najważniejsze informacje:
Brosza do eleganckiej stylizacji powinna harmonizować z krojem i fakturą tkaniny.
Biżuteria uzupełniająca elegancką stylizację wymaga umiaru i spójności kolorystycznej.
Wielkość broszy powinna odpowiadać proporcjom sylwetki.
Szlachetne metale i kamienie zwiększają trwałość i klasę dodatku.
Czym jest brosza do eleganckiej stylizacji?
To element biżuterii przypinany do tkaniny, który pełni funkcję dekoracyjną i kompozycyjną. W eleganckim ubiorze zastępuje często naszyjnik lub stanowi jego uzupełnienie. Brosza do eleganckiej stylizacji powinna być wykonana z materiałów wysokiej jakości. Złoto próby 750, srebro, kamienie naturalne czy emalia jubilerska nadają jej trwałość i wyrafinowanie. W przeciwieństwie do dodatków sezonowych brosza jest elementem ponadczasowym.
Dlaczego warto wybrać broszę jako element eleganckiej stylizacji?
Brosza daje większą kontrolę nad kompozycją. Pozwala skierować uwagę w wybrane miejsce. Biżuteria do eleganckiej stylizacji nie musi ograniczać się do klasycznych form, takich jak kolczyki czy łańcuszek. Brosza wprowadza wyraźny punkt kompozycyjny w stylizacji. Może optycznie wysmuklić linię klapy marynarki lub zrównoważyć asymetryczny dekolt.
Jeśli stylizacja jest minimalistyczna, brosza może być jedynym wyrazistym elementem. Jeśli strój jest bogatszy, pełni funkcję akcentu porządkującego.
Jak dopasować broszę do fasonu marynarki lub sukni?
Najpierw oceń konstrukcję stroju. Brosza powinna współpracować z linią klapy, dekoltu lub talii. W przypadku klasycznej marynarki najlepiej sprawdzają się modele o wydłużonym kształcie. W sukniach wieczorowych z odkrytymi ramionami warto rozważyć przypięcie broszy w talii lub na linii bioder.
Który materiał broszy sprawdzi się najlepiej? Materiał decyduje o trwałości i charakterze dodatku. W stylizacjach formalnych dominują szlachetne kruszce.
W biżuterii często spotyka się złoto próby 585 oraz 750. Wyższa próba, czyli 750, oznacza większą zawartość czystego złota w stopie, dlatego jest uznawana za bardziej szlachetną. Warto jednak pamiętać, że ostateczny odcień złota zależy również od innych metali użytych w stopie, dlatego zarówno próba 585, jak i 750 mogą prezentować się niezwykle elegancko w formie brosz dopasowanych do różnych stylizacji. Dodatkowe kamienie naturalne, takie jak szafir czy onyks, nadają biżuterii głębi i podkreślają jej charakter.
Gdzie przypiąć broszę w eleganckim stroju?
Klasyczne miejsce to lewa klapa marynarki. Jednak możliwości jest więcej. Brosza może znaleźć się przy dekolcie, w talii, przy mankiecie lub nawet wpięta w pasek. Każde umiejscowienie zmienia odbiór stylizacji. Wybór zależy od efektu, jaki chcesz osiągnąć.
Jak wybrać idealną broszę do eleganckiej stylizacji w praktyce?
Najpierw określ okazję. Inaczej dobiera się broszę do kolacji biznesowej, inaczej do gali wieczorowej. Jak wybrać idealną broszę do eleganckiej stylizacji?Oceń kolor tkaniny, strukturę materiału oraz pozostałe elementy biżuterii. Zasada jednej dominanty sprawdza się najlepiej. Jeśli brosza jest wyrazista, pozostałe dodatki powinny być subtelne.
Złota brosza może tworzyć spójny zestaw z innymi elementami biżuterii, takimi jak zegarek czy kolczyki. W nowoczesnych stylizacjach dopuszczalne jest również łączenie różnych odcieni metali, o ile całość zachowuje równowagę wizualną.
FAQ
Czy brosza pasuje do stylizacji biznesowej?
Tak, jeśli jej forma jest stonowana i proporcjonalna.
Jak przypiąć broszę, aby nie uszkodzić tkaniny?
Najlepiej wybierać brosze z solidnym mechanizmem zapięcia i igłą jubilerską dopasowaną do ciężaru biżuterii.
Czy brosza może zastąpić naszyjnik?
Tak, w minimalistycznych stylizacjach często pełni funkcję głównego akcentu.
Jak dobrać kolor broszy do stroju?
Najbezpieczniej dopasować metal do innych dodatków oraz kontrast do koloru tkaniny.
Detal, który definiuje całość
Brosza to detal wymagający namysłu. Dobrze dobrana podkreśla proporcje, porządkuje kompozycję i nadaje stylizacji wyrazistości. Wybierając model wykonany z trwałych materiałów i dopasowany do okazji, zyskujesz element biżuterii, który nie traci znaczenia wraz z upływem czasu.
Opal szlachetny ze względu na swoje właściwościowi uważany jest za najcenniejszy kamienień jubilerski, a jednocześnie najdroższych na świecie. Poszukiwany jest przez kolekcjonerów, używany do wyrobu drogocennej biżuteriicieszy oczy śmiertelników.
ETYMOLOGIA
Jego nazwa pochodzi prawdopodobnie od sanskryckiego słowa upala i oznacza szlachetny, drogocenny kamień. Przekształcona została w greckie opallios, a następnie łacińskie opalus – widzieć zmianę (barwy). Równie pięknie jest przetłumaczona nazwa opal w Indonezji – kalimaya. Pochodzi ono od jawajskiego wyrazu kali (rzeka) oraz maya (iluzja) z sanskrytu oznacza więc rzekę iluzji. Hindusi pierwsi docenili blask, piękno i moc ochronną opalu, nadali mu boską właściwość utożsamiając opal z Hinduską Trójcą. Z kolei Majowie i Aztekowie nazywali opal rajskim ptakiem lub kolibrem.
OPAL GEMMOLOGICZNIE
W odróżnieniu od innych kamieni szlachetnych, takich jak diament, rubin, czy szmaragd, opal zalicza się do grupy mineraloidów. Te pierwsze, to minerały o strukturze kryształu, zaś opal jest ciałem bezpostaciowym, o nieuporządkowanej budowie wewnętrznej. To uwodniony dwutlenek krzemu, z tym, że zawartość wody jest zmienna i waha się od kilku do kilkunastu procent. Te, które mają jej najwięcej, są najpiękniejsze i noszą nazwę szlachetnych. Tęczowy efekt barwny w opalach wywołany jest interferencją światła i jest wynikiem rozszczepienia białego światła na składniki barwne i odbicia tego światła na małych regularnie ułożonych kulkach krzemionki znajdujących się wewnątrz mineraloidu. Gdy opal traci wodę, traci swoją przezroczystość i staje się kamieniem nieprzezroczystym (tzw. hydrofan). Wówczas następuje rozpad opalu, czyli opal starzeje się i zmienia się w drobnokrystaliczny kwarc – chalcedon.
Opal jest kruchy oraz wrażliwy chemicznie. Wskutek niebyt wielkiej twardości kamienie te często ulegają zarysowaniu, jednak można je ponownie szlifować. Pod wpływem zmian temperatury oraz postępującego procesu uwodnienia opal może popękać. Biżuterię z opalem nie należy długo przechowywać w suchym miejscu, ponieważ kamień matowieje. Z powrotem odzyska swój blask po przeniesieniu do wilgotnego pomieszczenia. Niektóre poradniki informują, iż opale należy myć pod bieżącą wodą o tej samej temperaturze, w której kamień był przechowywany, z dodatkiem mydła. Następnie należy zawinąć go w wilgotną szmatkę na kilka godzin, po czym osuszyć i wystawić na działanie promieni słonecznych. Takie działania są skuteczne jednak tylko na pewien czas.
Opalom z grą barw najczęściej nadaje się szlif kaboszonu lub płaski. Wyjątek stanowią opale ogniste, które szlifuje się schodkowo lub fasetowo.
ODMIANY OPALA SZLACHETNEGO
Opal naturalny tworzy wiele odmian. Czysty opal jest bezbarwny, zaś barwa najbardziej popularnych odmian opalu jest zależna od domieszek takich pierwiastków śladowych jak: nikiel, chrom, żelazo, miedz, kobalt lub mangan. Cechą szczególną opali szlachetnych jest opalizacja, czyli połyskiwanie w barwach tęczy, które zmienia się w zależności od kąta obserwacji. Niektóre odmiany opali wykazują charakterystyczne zjawiska optyczne: opalizację, opalescencję, efekt kociego oka, asteryzm. Wartość opali zależy od ich wielkości, atrakcyjności zabarwienia oraz przede wszystkim od opalescencji. Najwyższe ceny osiągają opale czarne, ponieważ ciemne tło najlepiej uwidocznia barwne refleksy świetlne. Jednakże, aby ten efekt zaistniał – konieczna jest obecność uporządkowanych trójwymiarowych równoległych płaszczyzn. Intensywna gra barw opalu zależna jest od gęstego ułożeniem elementów tworzących owe płaszczyzny odbłysku. Ze względu na obecność tych optycznych zjawisk lub ich brak opale dzielimy na opale szlachetne i zwyczajne. Największym powodzeniem cieszy się w jubilerstwie oczywiście opal szlachetny.
Pełny wykaz nazw opali, ich różnorodność jest niemożliwa do opisania w ramach tych kilku stron. Opale dzieli się ze względu na jego strukturę: macierzysty lub matriks to szlachetna odmiana opalu o zabarwieniu czarnym tworząca drobne wypryśnięcia; opal arlekinowy, to kamień gdzie płaszczyzny barwne tworzą mozaikę w formie wielokątów. Opal błyskowy charakteryzuje się barwnymi błyskami pojawiającymi się i znikającymi przy każdym ruchu kamienia; przezroczysty opal wodny lub zwyczajny – nieprzezroczysty kamień o barwie żółtej, czerwonej lub zielonej.
PODZIAŁ ZE WZGLĘDU NA BARWĘ OPALI
Biorąc pod uwagę z kolei główną barwę opalizacji wyróżnia się następujące typy opali: mleczny o dominującej białej do lekko szarej grze barw; niebieski o dominującej barwie opalizacji niebieskiej lub fioletowej. Opal charakteryzuje się ognistą z czerwoną opalizacją; pawiowy wykazujący efekt opalizacji barw: niebieskiej, zielonej i purpurowej; Zielony o tejże barwie efektu opalizacji; złoty o dominującej barwie żółtej do pomarańczowej lub opali o żółtej barwie własnej. Jednym z najdroższych i najbardziej poszukiwanych opali jest różowy – nazwa ta związana jest z dominacją efektu różowego.
Synteza opalu białego i czarnego, czyli powstanie pierwszych udanych opali syntetycznych z kwasu krzemowego miało miejsce w Szwajcarii w 1974 r. Opale ogniste i miodowe wyprodukowano laboratoryjnie w 1982 r. Produkcja opali odbywa się w wysokim ciśnieniu i temperaturze (od 500 do 800 st. C). Oprócz tego produkuje się imitacje opali na bazie agatów, szkła lub plastiku. Powszechnie robi się także imitacje opali szlachetnych z pospolitych opali, gotując je w wodzie z cukrem lub miodem albo impregnując wodą, woskiem lub olejem.
POCHODZENIE OPALI
Historyczne złoża opali znajdowały się na terenie Węgier, Czech, Słowacji, Rumunii, a także w Macedonii, Serbii, Polsce, Irlandii, Francji, Bułgarii. Obecnie głównym producentem szlachetnych opali mlecznych i czarnych jest Australia. Skąd według niektórych danych pochodzi ponad 90% światowego wydobycia opali szlachetnych. Od 1993 r. opal jest w Australii narodowym kamieniem jubilerskim. Pokaźne złoża opali australijskich występują w stanach Queensland oraz w Nowej Południowej Walii, głównie w okręgu Lightning i miejscowości White Cliffs. Australia Południowa może się poszczycić opalami w dwóch okręgach. Są to: Coober Pedy i Andamooka, w której pozyskuje się ponad 90% światowej produkcji opali mlecznych. Drugim światowym producentem szlachetnych opali mlecznych i czarnych jest Brazylia – okręg Piaui.
Z kolei Meksyk jest światowym liderem w wydobyciu opali ognistych. Ich złoża można znaleźć w prowincji Zimapan, Queretaro, Guererro i Chihuahua. Inne złoża opalu szlachetnego o znaczeniu przemysłowym znajdują się w USA (Arizona, Nevada, Wyoming, Kolorado, Oregon, Washington), Etiopii, Hondurasie. W takich krajach jak Kazachstan, Rosja, RPA, Słowacja, Rumunia opale szlachetne są kamieniami rzadko występującymi lub okazami o słabej jakości – silnie spękane.
W Polsce występują tylko nieszlachetne opale, głównie w rejonach Dolnego Śląska (Nasławice, Jordanów k. Sobótki, Szklary), w Karpatach fliszowych oraz w okolicach Zawichostu i Chełma Lubelskiego. Hialit, czyli przeźroczysty opal, pojawia się w szczelinach serpentynitów w Bystrzycy Górnej koło Świdnicy. Towarzyszy on nefrytowi w Jordanowie i bazaltom koło Jawora.
Najpiękniejsze przykłady biżuterii z opalami pochodzą z przełomu XIX/XX w. i możemy podziwiać je głównie na światowych aukcjach. Secesyjny naszyjnik z opalem, emalią i perłami, autorstwa Georgesa Fouqueta, około 1900 r. oraz kolejny naszyjnik Fouqueta z 1901 r. zatytułowany „cedry”. Oba wystawione zostały w ramach Beyond Boundaries: Magnificent Jewels from a European Collection 13 listopada 2017 r. w Christie’s w Genewie. Pierwszy został sprzedany za 300 000 CHF, drugi zaś za 480 500 CHF.
MAGICZNA I UZDRAWIAJĄCA MOC OPALI
Opal to unikatowy i niezwykle szczęśliwy kamień. Przyciąga pomyślny los i sprzyja dobrobytowi. Wierzono niegdyś, że opal jest darem niebios, który spadł na ziemię w świetlistych błyskach. Osobę, która nosiła opal, kamień ten napełniał spokojem, chronił przed kłopotami, wzburzeniem, melancholią, przez co stosowany był przy zwalczaniu depresji. Wyrównuje on działanie obu półkul mózgowych, działa tonizująco na nerwy. Ten jeden z najdroższych na świecie minerałów uważany jest za kamień radości życia. Opale zaopatrują nas w poczucie humoru, dają witalność, siłę i mądrość. Symbolizują wiarę oraz zaufanie. To kamień rozwijający wyobraźnię i kreatywność, stymulujący oryginalność, poprawiający pamięć, bystrość umysłu, pogłębiający intuicję.
Również Dom Aukcyjny Sotheby’s oferuje najpiękniejsze z kamieni urodzeniowych: październikowe opale. Są to miedzy innymi kolczyki, pierścionki, brosze czy naszyjniki takich wielkich firm jak: Tiffany & Co., J.E. Caldwell & Co.
OPAL – KAMIEŃ RÓWNOWAGI
Opal intensyfikuje emocje i pozwala uwolnić się od blokad i zahamowań. Wyzwala naturalną spontaniczność i pomaga ujawniać prawdziwe wnętrze. Dzięki niemu jesteśmy w stanie zachować emocjonalną i fizyczną równowagę oraz wydobyć wewnętrzne piękno. Przez to dodaje pewności siebie, pomaga prawdziwej miłości, lojalności i przyjaźni. Na Bliskim Wschodzie opale uważa się za kamienie nadziei. Noszenie, dotykanie, a także ich obserwowanie pomaga rozwijać umysłowe zdolności.Są nimi m. in.: kreatywna wyobraźnia, refleksja, medytacja i inne nieuświadomione moce umysłu. Uważano wręcz, że opal pogłębia kosmiczną świadomość i sprzyja wizjom.
Jak widać, najbardziej wyrazistą właściwością tego kamienia jest aktywność umysłu. Opale używano niegdyś do produkcji magicznych mikstur, gdyż według tradycji opal posiada również moc leczniczą. Eliksiry z opalem miały zatem leczyć ciało, przynosić dobre, szczęśliwe sny, a strzec przed koszmarami. Pomocny może być także przy chorobach oczu, gdyż przywraca ostrość widzenia i dodaje blasku oczom. Także w metaforycznym znaczeniu pozwala dostrzec różne możliwości w danej sytuacji.
Granaty w biżuterii dawnej są bardzo często wybierane na prezent dla ukochanej osoby. Nie bez przyczyny, ponieważ ów kamień o kolorze czerwonego wina symbolizuje miłość i pasję.Ten minerał to kamień urodzinowy miesiąca stycznia, ale również osób spod znaku zodiaku Koziorożca, Barana oraz Skorpiona.
Mityczne pochodzenie granatów
Minerał przyjął nazwę od jabłka granatu, z którym przedstawiana była grecka bogini Kora, żona władcy podziemi. Związane to było z porwaniem przez Hadesa ukochanej córki płodów bogini Demeter. Kiedy Persefona próbowała zerwać piękny kwiat narcyza, ziemia rozwarła się i pojawił się Hades. Bóg w złotym rydwanie uprowadził ją do swego królestwa. Demeter wpadła w rozpacz i przez dziewięć dni i nocy poszukiwała córki. Kiedy poznała prawdę, opuściła Olimp, a ziemia stała się jałowa i przestała rodzić. Zaniepokojony perspektywą głodujących ludzi Zeus zgodził się zwrócić córkę Demeter. Postawił jednak warunek, że podczas pobytu w podziemiach Demeter nie będzie nic spożywała. Hades podstępem poczęstował małżonkę przed odejściem owocem granatu. Zjadła kilka ziarenek, co na trwałe związało ją z królestwem zmarłych. Zawarto jednak kompromis i ostatecznie Kora pozostawała przez trzy miesiące każdego roku w Podziemnej Krainie przy boku męża.
I dlatego na znak żałoby Demeter – życie na ziemi zamiera, i wówczas na świecie panuje zima. Ale kiedy na dziewięć miesięcy powraca do matki na ziemi nastaje wiosna, kiełkują nasiona, rodzi się nowe życie. Jako pierwszy mit o porwaniu Persefony przytoczył Hezjod.
W chrześcijaństwie owoce i kwiaty granatu są często spotykanym motywem zdobniczym występującym na ornamentach i malowidłach kościelnych, jak również na szatach liturgicznych. W chrześcijaństwie granat symbolizuje życie wieczne. Jest też częstym elementem występującym w martwej naturze.
Granaty są wykorzystywane do różnych celów już od tysięcy lat. Znane były wszystkim ludom starożytnym. Tylko tym kamieniom przypisywano zdolność świecenia w nocy. Zgodnie z hebrajską legendą Noe używał granatu jako latarni, aby oświetlić arkę i sterować nią w ciemnościach nocy. Z kolei dwanaście granatów symbolizowało dwanaście pokoleń Izraela. Później także chrześcijanie wykorzystywali granaty jako znak ofiary Chrystusa. W mitologii germańskiej kamieniem świętego Grala był właśnie granat. Wzmianki o mocy granatu znajdujemy również w astrologii wedyjskiej. Miał on chronić przed złem, wyrządzanym przez niebiańską istotę o imieniu Rahu. Dla większości plemion indiańskich był świętym kamieniem, zarezerwowanym dla najwyższych bóstw. Wiara w lecznicze działanie granatów pochodzi z krajów Wschodu. Już w średniowieczu używano tam sproszkowanych granatów jako panaceum na wszelkie dolegliwości. W Indiach almandyn jest otaczany czcią jako kamień Buddy.
Granat – kamień urodzinowy stycznia
Granat to kamień astrologicznie przypisany osobom urodzonym w styczniu. Idealnie nadaje się dla takich znaków zodiaku jak: Baran, Skorpion. Ozdoby z granatem swoją magiczną mocą otoczą również osoby spod znaku Strzelca, Koziorożca i Wodnika. Swoim podopiecznym bóg wojny Mars użycza całej gamy pięknych kolorów życia i miłości. Z jednej strony cechuje ich cicha i namiętna miłość, z drugiej – zaborczość i nieustępliwość. Ci, którym patronuje Mars, to ludzie czynu, odważni do szaleństwa, śmiało wypowiadający swoje zdanie, dotrzymujący słowa. Są jednak również bezwzględni i gwałtowni. Przed tymi mniej chlubnymi cechami charakteru chroni noszenie pierścienia, naszyjnika, wisiora czy broszy z granatem. Granat spełnia wówczas rolę talizmanu dla ludzi dbających o kształtowanie swojego charakteru.
BROSZA Z ALMANDYNAMI, FRANCJA, KONIEC XIX W., BIEDERMEIER KAREABROSZA Z ALMANDYNAMI, FRANCJA, KONIEC XIX W., BIEDERMEIER KAREAPIERŚCIONEK Z MOTYWEM DWÓCH KWIATÓW, 2 POŁ. XIX W. KAREA
W latach 40. XIX w. modne stały się duże kamienie w złotych, masywnych oprawach przyjmujących kształty wolut i mięsistych liści. Poziom wykonania tych ozdób był bardzo wysoki, a do ich wyrobu wykorzystywano bardzo drogie materiały. Klejnoty z okresu biedermeier sprawiały wrażenie ciężkich, choć oprawy były puste wewnątrz i w rzeczywistości bardzo lekkie. Były to między innymi dużej wielkości almandyny w szlifie kaboszonu, z umieszczoną pod nimi folią, która wzmacniała intensywność barwy kamienia. Bogatą ofertę biżuterii z granatami od epoki biedermeier po współczesne wyroby znajdziesz na karea.pla także na portalach aukcyjnych m. in.: artinfo.pl.
Granat należy do minerałów, które od najdawniejszych czasów budziły zainteresowanie i podniecały fantazję ludzką. Jednocześnie zaspokajały potrzebę odczuwania piękna i pogłębiały przesądy. Granaty o zabarwieniu czerwonym uważano za tajemnicze – im bardziej purpurowe, tym bardziej zdradliwe. Ten pozornie spokojny kamień miał ukrywać w sobie niebezpieczny ogień.
Magiczna i uzdrawiająca moc granatów
W starożytności i w średniowieczu przypisywano mu magiczną i uzdrawiającą moc. Uważano, że zapewnia ochronę w zaświatach, dlatego też można go często znaleźć w starożytnych miejscach pochówku. W biżuterii egipskiej wykorzystywano granaty do wyrobu naszyjników. Z kolei w Grecji wykonywano z nich ozdoby noszone na rękach lub na czole. W rzymskich kolczykach z I i II wieku naszej ery można spotkać już granaty szlifowane w kształcie kaboszonu. Również wojowniczy Rzymianie traktowali ten kamień jako talizman, który bronił właściciela przed złem i klęską. Z przepięknych almandynów wykonywano pierścienie, brosze, kolczyki oraz gemmy. Zaś na największych okazach ryto wizerunki bogów i cesarzy. Z tego też powodu gemmy z granatów znajdują się w wielu zbiorach europejskich.
Do Europy granaty zostały przyniesione przez Scytów, w ich grobach zachowały się w cenne przedmioty nimi dekorowane. Celtowie i Wikingowie zostawili po sobie piękne wyroby, zdobione drobnymi kryształami tego minerału niczym mozaiką oprawioną w złoto. W intensywnych barwach granatów kochało się Bizancjum. Moda na te minerały przyszła ze Wschodu, gdzie lubowano się w zarówno bogatej kolorystyce pięknych tkanin, jaki i drogocennych kamieni. Ozdabiano nimi noszone oficjalnie klejnoty bazileusa, a także jego prywatną biżuterię. Przepych na bizantyjskim dworze ukazywał potęgę cesarstwa sąsiadom i poddanym. Także pochodzące z pierwszych wieków chrześcijaństwa krzyże zdobione są bardzo często granatami w szlifie cabochon. Almandynami wysadzane były klejnoty Teodoliny, fundatorki żelaznej korony Longobardów. Granat o połyskliwej czerwonej barwie uważano niegdyś za rubin. Zachowała się także brosza Ostrogotów z V wieku w kształcie drapieżnego ptaka, której wizerunek znamy z późniejszych tarcz heraldycznych.
Także mężczyzna znajdzie coś dla siebie w bogatej ofercie biżuterii dawnej z granatami. Srebrne spinki do mankietów wysadzane granatami to wyrób z początku XX wieku pochodzący z terenu Czech. Do krawata natomiast nada się delikatna szpilka z czerwonymi granatami, która pierwotnie być może służyła kobietom do wpinania w kapelusz i najprawdopodobniej pochodzi z końca XIX wieku.
Średniowieczna fascynacja mistycznymi granatami
Dużą popularnością biżuteria z granatami, przede wszystkim z czerwoną odmianą, cieszyła się w średniowieczu. Biżuteria ta wykorzystywana jest nadal jako ochrona przed chorobami i sennymi koszmarami. Nie było chyba dworu książęcego, gdzie w skarbcu brakowało by granatów. W wielu staroruskich cerkwiach ikony i oprawy Ewangelii lśnią od czerwonych almandynów i piropów. Także krzyżowcy podczas swoich wypraw do Ziemi Świętej używali amuletów z czerwonymi granatami, by strzegły ich od ran.
W XIII wieku w ubogiej w kamienie szlachetne Europie odkryto obok uzdrowiska Karlove Vary, złoża bohemskich granatów. Stanowią one odmianę piropów. Wielkim ich miłośnikiem był Karol VI. Po przegranej bitwie w 1346 r. wrócił ranny do Czech i otoczył się relikwiami przechowywanymi w pięknych relikwiarzach. Wykonane przez wybitnej klasy złotników, dekorowane były oczywiście niezliczoną ilością granatów. Owe relikwie miały zapewnić mu opiekę świętych. Aby mieć gdzie przechowywać niezliczone skarby, Karol zaczął budowę zamku obronnego – Karlstein. Jego ściany, a także ramy obrazów świętych, wysadzane były czeskimi grantami. Admiratorem tych kamieni był również cesarz Rudolf II Habsburg. Wychowany w klasztorze hiszpańskim, był jednocześnie żarliwym katolikiem i wyznawcą astrologii. Czeskie granaty zarówno wśród jego złotników, jak i magów cieszyły się wielkim uznaniem. Z przyjemnością cesarz bywał też w Karlsteinie, gdzie otaczała go magiczna moc tych kamieni.
Brosza granaty fasetowane piropy XIX wiek Warszawa KAREABRANSOLETKA Z MOTYWEM GWIAZDY W KSIĘŻYCU, KON. XIX W. KAREABROSZA W FORMIE KSIĘŻYCA Z GWIAZDĄ, KON. XIX W. KAREA
W polskich antykwariatach często można spotkać piropowe brosze czy bransolety dekorowane motywem gwiazd i półksiężyców. Kryształy granatów tworzą misterne struktury podobne do śniegowych płatków. Dlatego też precjoza takie wytwarzano przez cały wiek dziewiętnasty, a nawet na początku wieku dwudziestego. Typowe są również bransolety – proste obręcze wysadzane dwoma, trzema, a nawet czterema rzędami granatów fasetowanych. Taka dziewiętnastowieczna „Granatowa” biżuteria stanowi znakomity prezent dla ukochanej osoby, a głęboka czerwień kamieni znakomicie oddaje temperaturę najsilniejszych uczuć.
Nowożytność
W epoce baroku lubowano się w wielokolorowej biżuterii, dzięki czemu nie pozwolono odejść granatom w niepamięć. W muzeach można podziwiać wykonane z piropów piękne guzy zdobiące szlacheckie kontusze, głowice karabel, brosze, pierścienie i inne ozdoby. Także Księżna Izabela Czartoryska pod koniec XVIII weszła w posiadanie maleńkiej czarki toczonej z granatu, należącej niegdyś do Anny Boleyn. Naczynie przechowywane jest w muzeum Czartoryskich w Krakowie.
W romantyzmie ceniono tańsze kamienie, do których należały granaty. Wysadzano nimi serduszka, kwiaty, kotwice, krzyże i wiele innych przedmiotów wyrażających gorącą miłość. Równocześnie ruch odrodzenia narodowego starał się przywrócić stare tradycje czeskiej sztuki rzemieślniczej. Do ruin zamku Karola i katedry św. Wita na Hradczanach wędrowały pielgrzymki, aby obejrzeć zabytki sztuki złotniczej. XIX wiek to właśnie szczyt kariery czeskich granatów. Stał się on wówczas ulubionym kamieniem Europy. Zapotrzebowanie było tak wielkie, że nad wydobyciem, szlifowaniem i oprawianiem kamieni pracowało ponad dziesięć tysięcy ludzi. Jednak tak duży popyt doprowadził do spadku cen granatów, a w konsekwencji – do obniżenia jakości wyrobów jubilerskich. Piękna niegdyś biżuteria zaczęła przypominać jarmarczne świecidełka. Z tego też powodu precjoza z granatami stopniowo uznawano za coraz bardziej obnoszone, stąd późniejsza dla nich pogarda.
Kolczyki z granatami pocz XX KAREA WarszawaNASZYJNIK DEKOROWANY GRANATAMI, 1 POŁ. XX W. KAREABRANSOLETA Z MOTYWEM KWIATU, POCZ. XX W. KAREA
Równie potoczne jest określenie granatu bohemskim lub po prostu czeskim. Jest to zwyczajowe określenie piropu z Czech, czyli krzemianu magnezu i glinu, będącego jednym z najbardziej popularnych przedstawicieli grupy granatów. To kamienie o bardzo małych rozmiarach – średnica piropu wynosi ok. 3,5 mm. Niezmiernie rzadko spotyka się kryształy o wymiarach dochodzących do 6 mm, jeszcze rzadziej do 7 mm. Na zdjęciu powyżej przedstawiamy komplet biżuterii z początku XX wieku, który wykonany jest w metalu nieszlachetnym oraz niskorpóbnym złocie w oprawie sztyftowej: kolczyki, naszyjnik i bransoleta. Własność prywatna.Jeżeli chcecie przeczytać o gemmologicznych właściwościach granatów oraz jego rodzajach zapraszam do wpiu Soczysta barwa granatów.
Dziewiętnastowieczna moda na granaty
Zanim jednak do tego doszło, dzięki nieodpartemu urokowi i niewygórowanej cenie, granaty stały się kamieniem niezwykle modnym w całej Europie. Jeszcze dziś możemy znaleźć go w dużych ilościach w niejednej babcinej szkatułce z pamiątkami rodzinnymi. Stosunkowo duże ich ilości znajdujemy także w polskich antykwariatach czy na targach staroci. Piękną odmianą biżuterii dziewiętnastowiecznej stanowią wyroby wykonane z granatów w połączeniu z perełami. Wytwarzano je niemalże zawsze na obszarze Austro-Węgier. Granaty, występujące w postaci drobnych kryształków, z reguły oprawiano w żółty metal. Im starsza biżuteria, tym metal był gorszy. Początkowo granaty oprawiano w tombak, następnie w srebro lub srebro złocone. Dopiero późniejsze precjoza, z połowy XX wieku zaczęto oprawiać w złoto o niskiej próbie. Wyroby te kolekcjonowano z upodobaniem, co przetrwało do chwili obecnej.
Czeska robota
Warto podkreślić, że wzornictwo klejnotów z granatami nie uległo znaczącym zmianom na przestrzeni niemalże ostatnich dwustu lat. Stąd też pięknie oprawiony granat należy nadal do niezwykle poszukiwanej biżuterii. Najlepiej prezentują się one w kolczykach, bransoletkach, broszkach, naszyjnikach i wisiorkach. To właśnie Czesi tego rodzaju biżuterię wytwarzają do dnia dzisiejszego, korzystając ze starego, tradycyjnego wzornictwa. To co je mianowicie różni się jedynie to, że drobne kamienie szlifuje się bardzo płasko. Osadza się je również obok siebie w dużej ilości metalowych łapek – ten typ oprawy nazywamy sztyftową.
Każdy, kto kocha ciepłe, skąpane w słońcu kolory, na pewno pokocha blask tego pięknego kamienia. Dlatego też kolczyki, pierścionki i naszyjniki z granatów stanowią znakomity prezent, ich ceny nie są wygórowane, a uroda pozostaje niezaprzeczalna.
PIERŚCIONEK ZE SPINELAMI, XX W. KAREAKOLCZYKI Z GRANATAMI I BRYLANTAMI, XX W. KAREAKolczyki wieczorowe z granatami i diamentami bizuteria antykwaryczna warszawa karea
Szlif kaboszonowy był jednym z bardzo popularnych niegdyś szlifów, jakim obrabiano mnie tylko granaty, ale także korale, turkusy, kwarce, opale, rubiny. Nazwa ta pochodzi od starofrancuskiej nazwy cabochon oznaczającej głowę. Szlif kaboszonowy to najstarszy ze szlifów kamieni szlachetnych. Charakteryzuje się on brakiem faset i kantów, wszystkie jego krawędzie są zaokrąglone. Wyróżnia się wiele form szlifu tego typu. Stąd też stosuje się go zazwyczaj przy obróbce kamieni bardzo ciemnych i migotliwych. Można sprawić, że nabierają więcej wewnętrznego blasku, kiedy zmniejszymy ich grubość. Granaty to kamienie niezwykle tajemnicze, o wyjątkowej głębi i specyficznym wewnętrznym blasku.
Tekst stanowi fragmentu artykułu: Soczysta barwa granatów cz. II, Zegarki & Biżuteria, 10-11-12/2011, nr 148, s. 10-13.
https://www.karea.pl/wp-content/uploads/2022/12/still-life-january-pomegranate.jpg8531280Beata Paluchhttps://www.karea.pl/wp-content/uploads/2020/01/karea-gemstone-space-logo-200.pngBeata Paluch2024-01-10 18:39:122024-10-01 20:55:42GRANATY W BIŻUTERII DAWNEJ
Barwa oliwinów przywodzi na myśl promienie słońca przebijające się przez zieleń liści. Nazwa zielone złoto odzwierciedla zielonozłocisty odcień wyróżniający perydot wśród innych kamieni szlachetnych. Już od starożytności kojarzono ten minerał ze słońcem. Egipcjanie nazywali oliwin kamieniem słońca, ponieważ był tak jasny, że nie dało się go zobaczyć na pustyni w pełnym słońcu. Legenda mówi też, że jest również w stanie świecić w nocy.
JEDEN KAMIEŃ WIELE NAZW
Oliwin, to odmiana perydotu, czasami bywa nazywany również chryzolitem. W Wielkiej Brytanii używa się głównie nazwy perydot (peridot), zaś w USA chryzolit. W niektórych krajach nazwy te stosuje się równoznacznie. Innym kryterium używania tych terminów jest barwa: czasem chryzolitem nazywa się odmiany o odcieniu żółtawym, a perydotem kamienie oliwkowozielone.
Oliwin to kamień słońca – swój przydomek uzyskał dzięki temu, iż najpiękniejsze odcienie mienią się jak wilgotny mech w wiosennym słońcu. Najwyżej ceniona odmiana perydotu, nazywana kaszmirską, pochodzi z Pakistanu. Fot.: domena publiczna.
ETYMOLOGIA
Pochodzenie nazwy tego minerału jest równie trudne i niejednoznaczne. Nazwa chryzolit pochodzi zapewne od greckiego chrysòlithos żółty, złoty kamień. Z kolei nazwa perydot prawdopodobnie od arabskiego słowa faridat oznaczającego szlachetny, drogi kamień, klejnot lub francuskiego peritot tłumaczone jako nieczysty, ze względu na jego liczne domieszki. W mineralogii najczęściej używa się nazwy oliwin. Wywodzi się od łacińskiego słowa olive znaczącego tyle co oliwa, a to ze względu na charakterystyczną złocistooliwkową barwę. Nazwę chryzolit używano była już w starożytności na określanie różnych kamieni ozdobnych (np. topazów) o żółtozielonym zabarwieniu, nie tylko perydotu. W dawnych czasach ze względy na podobieństwo do szmaragdu nazywany bywał też szmaragdem ubogich.
OLIWIN GEMMOLOGICZNIE
Perydot to przezroczysty lub przeświecający minerał zbudowany z krzemianów magnezu i żelaza oraz manganu, znacznie rzadziej niklu. Często zawierają izomorficzne domieszki chromu, glinu, tytanu, sporadycznie też wapnia. Oliwiny tworzą szereg kryształów mieszanych o ogólnym wzorze (Mg,Fe)2SiO4, będące członami szeregu izomorficznego. Jego skrajnymi członami są bardzo rzadko występujące w przyrodzie: bezbarwny forsteryt Mg2[SiO4] i czarny fajalit Fe2[SiO4]. Będące po środku tego szeregu oliwiny właściwe posiadają od 70 do 90% forsterytu oraz 10 do 30% fojaitu. Mają one również znaczenie skałotwórcze, jednak tylko niektóre wskazują właściwości kamieni szlachetnych.
Perydoty stanowią łatwo wietrzejący składnik zasadowych skał magmowych masywnych, ubogich w krzemionkę takich jak bazalt oliwinowy, gabro oraz ultrazasadowych (dunit i perydotyt). Powszechne są w skałach księżycowych, a także występują w niektórych meteorytach (chondrytach). Podczas erupcji wulkanów poprzez siłę odśrodkowe wyrzucane są skały, w których możemy znaleźć oliwiny, na ogół w skałach wulkanicznych (także w dolomitach i niektórych wapieniach) w postaci stałej krystalicznej albo ziarnistej.
Oliwin cechuje niezwykłe bogactwo odcieni zieleni: począwszy od żółtozielonej, jasnozielonej, pistacjowej i oliwkowobrunatnej u odmian o dużej zawartości żelaza. Przykłady dwóch kryształów perydotu z miejscowości Kohestan w Pakistanie z kolekcji pana Lecha Darskiego. Fot.: domena publiczna.
CHEMICZNE WŁAŚCIWOŚCI
Oliwiny są minerałami bardzo mało odpornymi chemicznie. Już w warunkach magmowych ulegają często wtórnym przeobrażeniom. Przemiany zachodzące w perydotach pod wpływem pary wodnej prowadzą do rozkładu. Jego produktami są minerały z grupy serpentynu oraz magnezyt, chalcedon i inne. Mała odporność oliwinów na wietrzenie powoduje, że minerały te nie występują w skałach osadowych ani w glebach.
WYJĄTKOWA BARWA
Barwa perydotów jest warunkowana strukturą wewnętrzną i składem chemicznym. Za jego intensywnie zielony kolor odpowiedzialne są domieszki w niewielkiej ilości: chromu, niklu, ale także tytanu i glinu. Oliwin cechuje niezwykłe bogactwo odcieni zieleni: począwszy od żółtozielonej, jasnozielonej, pistacjowej i oliwkowobrunatnej u odmian o dużej zawartości żelaza. Najczęściej poszukuje się oliwinów o butelkowej barwie, a także o kolorze złocistozielonkawym i oliwkowym. Możemy też spotkać oliwiny o barwie brązowej, czarnej, wyjątkowo białej i przeźroczystej. Najpiękniejsze odcienie mienią się jak wilgotny mech w wiosennym słońcu. Najwyżej ceniona odmiana perydotu, nazywana kaszmirską, pochodzi z Pakistanu. Ciemne oliwiny można rozjaśnić poprzez podgrzewanie. Z kolei pod jasne kamienie podkłada się zieloną folię dla wzmocnienia koloru.
Perydot nie jest wytwarzany syntetycznie, a imitują go syntetyczne korundy i spinel. Często mylony ze szmaragdem, demantoidem, chryzoberylem, berylem, mołdawitem, turmalinem.
Perydot ma szklisty połysk, na przełomie tłusty. Wszystkie oliwiny krystalizują w układzie rombowym. Jest kruchy, ale posiada stosunkowo dużą twardością w skali Mohsa: 6,5-7,0. Jego gęstość wynosi 3,2-3,4 g/cm³ zależnie od składu chemicznego, który nie jest stały. Posiada liczne inkluzje: wrostki ilmenitu, magnetytu, chromitu i innych spineli chromowych. Jedna z ważniejszych cech rozpoznawczych oliwinów jest wysoka dwójłomność, czyli podwójne załamanie światła. Perydoty wykazują również specjalne zjawiska optyczne jak efekt kociego oka czy asteryzm (oliwin gwiaździsty). Polega on na pojawianiu się na ich powierzchni smug światła, które układają się w kształt gwiazdy. Spowodowane jest to zazwyczaj obecnością inkluzji w sieci krystalicznej minerału. W przypadku kamieni barwnych jest to cecha bardzo pożądana, czyni je wyjątkowymi, dodaje niepowtarzalnego uroku.
OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA
Specjalnością rosyjskich jubilerów przełomu XIX i XX w. były małe broszki i wisiorki w kształcie bukietów i gałązek kwiatów wysadzanych rubinami i właśnie perydotami.(kolekcja prywatna)
PIELĘGNACJA OLIWINÓW
Aby oliwiny mogły jak najdłużej zachować swój piękny wygląd należy myć je pod bieżącą wodą, a następnie wystawić na działanie promieni słonecznych. Należy uważać, gdyż kryształ ten jest kruchy i wrażliwy chemicznie na działanie kwasów i naprężenia. Po pewnym czasie kamienie te ulegają zarysowaniu lub lekkiemu zmatowieniu.
OLIWINY NIEGDYŚ…
Oliwiny jubilerskie wydobywano już 3500 lat temu. Pierwsze, najważniejsze historyczne i bardzo bogate złoża pochodziły z Wyspy Zabargad leżącej na Morzu Czerwonym (Wyspa Świętego Jana, niedaleko egipskiego wybrzeża). Rzymianie nazywali tą wulkaniczną wyspę Topazos, stąd też pochodzi jego dawna nazwa topazus. Na przestrzeni kilkuset lat zasobne złoża z tej wysepki popadły w niepamięć. Długo uważano, że ów rzymski topazus przywożony był z krajów Orientu. Na wyspie Świętego Jana oliwny odkryto ponownie w 1900 roku, lecz dziś nie prowadzi się już wydobycia. Największy oszlifowany perydot jaki wydobyto na tej wyspie waży 310 ct i użyto go do wyrobu biżuterii sakralnej. Egipskie kamienie charakteryzowały się bardzo wysoką jakością: były wyjątkowo czyste, o barwie soczystej zieleni i dużych rozmiarach. Kryształy miały ponad 5 cm. W Europie złoża oliwinów odkryto dopiero w średniowieczu, na zboczach wzgórza Kozákov w Czechach. Region ten bardzo długo był jedynym znanym miejscem występowania tego kamienia.
Dzisiaj jest dużo więcej miejsc wydobycia oliwinów: w Brazylii (Minas Gerais), Norwegii. W USA znane są oliwiny, które wydobywa się jako ziarniste skupienia (na Hawajach, w Nevadzie, Arizonie, która posiada 80% światowego wydobycia perydotu. Natomiast oliwkowo-brązowe oliwiny pochodzą z Nowego Meksyku). Oliwin znajduje się w Nowej Zelandii, w górach Eifel w Niemczech, w Pakistanie (W miejscowości Kohestan odkryto przepiękne minerały, dorównujące urodą egipskim oliwinom z wyspy Zebirget. Zdobywają one obecnie rynki jubilerskie na całym świecie.) Bardzo piękne i bogate złoża oliwinów znajdują się na Madagaskarze. Duże i przezroczyste kryształy pochodzą ze pokładów w Birmie oraz Australii (Queensland), mają zabarwienie oliwkowe lub ciemnozielone, natomiast w Kenii posiadają postać kryształów o zabarwieniu brązowym. Obecnie złoża oliwinu eksploatuje się także w Erytrei, Etiopii, Tanzanii, RPA, Zairze, Somalii, Chinach, na Sri Lance. Perydot wydobywa się w celach komercyjnych w Arabii Saudyjskiej. Oprócz klasycznych miejsc występowania jest też Grenlandia a także Antarktyda (wyspa Rossa).
W Europie wydobywa się je we Włoszech, a także spotyka się je w Polsce na Dolnym Śląsku w trzeciorzędowych bazaltach (Lwówek Śląski, Lubań). Również Rosji pochwalić się może oszlifowanymi perydotami. Pochodzą one z meteorytu, który w 1749 roku spadł na wschodzie Syberii. Meteoryt, zwany krasnojarksim, zawierał bardzo dużych rozmiarów kryształy perydotu, nadające się do wyrobu biżuterii.
Oliwiny wykorzystuje się jako surowiec przy produkcji materiałów ogniotrwałych, również do wytwarzania technicznego szkła kwarcowego. Ta grupa minerałów jest bardzo ceniona i poszukiwana przez kolekcjonerów oraz ma duże znaczenie naukowe. Jednak szczególne zastosowanie ma w jubilerstwie, a to dzięki swojej ciekawej, oryginalnej i niepowtarzalnej barwie. Oprawia się go w złotą i srebrną biżuterię: pierścionki zaręczynowe, kolczyki, bransoletki, wisiorki czy we wszelkich innych wyrobach jubilerskich. A to wszystko ze względu na swój niesamowity kolor, jak również właściwości jakie mu przypisywano.
W tej części wpisu poznaliście oliwin gemmologiczne. W następnej zapraszam do lektury właściwości leczniczych a także historii biżuterii dekorowanej oliwinami od czasów antycznych poprzez współczesność.
Tekst stanowi fragmentu artykułu W kolorze wiosny – oliwiny, „Zegarki & Biżuteria”, 2/2014, nr 158, s. 32-34.
Wąż – uniwersalny
symbol wieczności, mądrości, nieśmiertelności, energii i sił witalnych. Uwielbiany
przez jubilerów i jeden z popularniejszych i najczęściej spotykanych motywów
biżuteryjnych.
Symbolika węża
Wężowi przypisywany jest szereg znaczeń, zarówno negatywnych jak i pozytywnych, choć tych drugich tylko pozornie może wydawać się mniej.
W kręgu kultury chrześcijańskiej wąż utożsamiany jest ze złem, jednak w wielu miejscach stanowił przedmiot kultu. Z kolei dla starożytnych Greków i Rzymian węże były symbolem długowieczności i odnowy, co prawdopodobnie związane było z corocznym zrzucaniem przez zwierzę skóry. Gad ten stał się więc atrybutem boga sztuki lekarskiej – Asklepiosa (Eskulapa). Do dzisiejszych czasów funkcjonuje w symbolu medycyny – lasce Eskulapa, czyli kija z owiniętym wokół niego wężem. Innym przykładem był kaduceusz, czyli laska z dwoma wężami, atrybut boga Hermesa (Merkurego) oraz symbol pokoju i handlu.
W starożytności wężom przypisywano znaczenie ochronne. Nie tylko postrzegane były jako duchy opiekuńcze świątyń i ołtarzy, ale również trzymane były w domach – choć w tym przypadku ważniejszy był aspekt pragmatyczny. Węże tępiły myszy i szczury, zupełnie jak w dzisiejszych czasach robią to koty. Jak podaje Władysław Kopaliński w „Słowniku symboli” całkowicie normalnym widokiem była zabawa dzieci z wężami; z kolei kobiety zakładały je sobie na szyję i piersi chłodząc się w ten sposób w cieplejsze dni. Awersja do węży dopiero miała nadejść później.
Wąż w antyku nie był przedmiotem niechęci. Świadczyć o tym mógł również fakt, że wokół
wielkich postaci starożytnego świata jak Aleksander Macedoński i Oktawian
August obrosły legendy, jakoby mieli być potomkami boskich węży, uważanych za
źródło mocy i mądrości.
Pierwsza biżuteria z
motywem węża
Już w starożytności pojawiły się pierwsze bransolety i pierścionki w formie węży. Moda na tego typu biżuterię była obecna właściwie w całym starożytnym świecie, poczynając od zachodniej Azji, przez Grecję i Rzym aż po Egipt. Przedmioty te najczęściej wykonane były ze złota, utrzymane w spiralnym kształcie i noszone były podwójnie na nadgarstkach lub owinięte wokół ramienia przybierając formę opaski.
Bransolety w formie węży, I w. n.e., The Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork, źródło: domena publiczna.
Wraz z powiązaniem zwierzęcia z kultem wielu bogów, biżuteria z tym motywem mogła istnieć nie tylko w kategorii dekoracyjnej ale także apotropaicznej.
Motyw węża w XIX
wieku
Znaczenie jakie miał wąż w antyku jest niezwykle istotne dla późniejszego rozwoju biżuterii sięgającej do tej tematyki. Szczyt jej popularności możemy zaobserwować w XIX stuleciu. Tendencje neoklasycystyczne rozbudzone w tym czasie na nowo dzięki odkryciom archeologicznym w Pompejach, Troi i innych historycznych miejscach sprawiły, że chętnie sięgano po motywy antyczne.
Z kolei otwarcie Kanału Sueskiego w 1869 r. spowodowało wzmożone zainteresowanie dawnym Egiptem i wybitną postacią tamtego okresu – Kleopatrą. W wielu XIX-wiecznych dziełach sztuki przedstawiano ją noszącą bransolety z wężami czy diadem w formie kobry. Również samobójstwo władczyni, rzekomo z powodu ukąszenia przez żmiję po tym jak dowiedziała się o śmierci swojego kochanka Marka Antoniusza, dawało asumpt malarskiej i rzeźbiarskiej wyobraźni.
Od lewej: Lawrence Alma-Tadema, Cleopatra,1875; źródło: domena publiczna; John Wiliam Waterhouse, Cleopatra, 1888; źródło: domena publiczna
Nie lew, a wąż stał się w tym czasie królem zwierząt, szczególnie w kontekście biżuterii.
Elastyczne, giętkie ciała węży nadawały się znakomicie do wykorzystywania ich w formie pierścionków i bransoletek miękko oplatających palce i nadgarstki. Niezwykle plastyczna, serpentynowa forma sprawiała wrażenie ruchu i umożliwiła tworzenie oryginalnych i eleganckich projektów. Nic więc dziwnego, że wężowa biżuteria zdobyła ogromną popularność i zdecydowanie wyróżniała się na tle wyszukanych broszek i tiar.
Apogeum popularności
Najsłynniejszym biżuteryjnym wężem jest z pewnością pierścionek zaręczynowy królowej Wiktorii, który otrzymała od księcia Alberta w 1839 roku. Choć często przyjmuje się, że moment ten stał się impulsem do rozprzestrzenienia się motywu węża w biżuterii, w rzeczywistości królowa Wiktoria posiadała w swojej kolekcji wiele tego typu obiektów jeszcze przed swoimi zaręczynami. Świadczy to o tym, że popularność motywu zaczęła się już wcześniej.
Rzecz jasna to właśnie monarchowie i monarchinie mieli znaczący wpływ na kształtowanie mody i gustu społeczeństwa. W szczególności, wzorem królewskiej pary, tyczyło się to pierścionków. Nawiązywały one do emblematycznego Uroborosa, czyli węża połykającego własny ogon – pradawnego symbolu nieskończoności i wieczności. Dlatego wręczenie ukochanej wężowego pierścionka miało zapewniać o trwałości uczuć.
Nie tylko królową Wiktorię można było zobaczyć w tego typu biżuterii. Jej synowa – Aleksandra – rzadko spotykana była bez złotej bransolety w formie węża, którego głowa wysadzana była klejnotami. Posiadaczką podobnego przedmiotu była także ówczesna ikona mody – cesarzowa Eugenia. To dla niej zaprojektowana została specjalnie wężowa bransoleta wysadzana była diamentami i turkusami.
Wspólne zdjęcie królewskiej pary: Edwarda VII i Aleksandry. Na jej lewej ręce dostrzec można bransoletę w formie węża.
Złoto, kamienie szlachetne i półszlachetne były często
spotykane w tego typu biżuterii. Równie chętnie stosowano także różne odcienie
i techniki emalii.
W XX wieku motyw węża zaczął pojawiać się również w naszyjnikach i kolczykach, które potrafiły przybierać naprawdę imponujące formy. W przeciwieństwie do złotych lub emaliowanych wyrobów XIX-wiecznych coraz częściej pojawiają się realizacje w całości wysadzane kamieniami szlachetnymi. Mistrzem w tworzeniu spektakularnych naszyjników w formie węży (ale i innych gadów, jak sławny naszyjnik w formie krokodyli) była firma Cartier. W jego gadziej biżuterii rozkochana była meksykańska aktorka Maria Felix.
Diamentowy naszyjnik w formie węża, Cartier 1968; źródło: M. Fasel, Beautiful Creatures. Jewelry Inspired by the Animal Kingdom, New York 2020.
Węże Bulgari
W latach 60. nastąpił wzrost popularności motywu, w związku z czym coraz więcej marek zaczęło włączać węże do swoich kolekcji. Jedną z nich był właśnie Bulgari, który zasłynął z serpentynowych bransolet w formie węży. Bransolety Bulgari często były jednocześnie zegarkami. Najczęściej tułów węża wykonany był ze złota, z akcentami składającymi się z diamentów lub kamieni kolorowych jak rubiny, szmaragdy czy szafiry. Głowa biżuteryjnego węża, zwykle w całości wysadzana była diamentami i innymi kamieniami szlachetnymi, z kolei w pyszczku gada lub w miejscu jego głowy znajdowała się tarcza zegarka. Zaś inne z nich wykonywane były z użyciem turkusu, koralu czy kolorowej emalii.
Bransolety – zegarki w formie węży, Bulgari, ok. 1965 – 1967; źródło: M. Fasel, Beautiful Creatures. Jewelry Inspired by the Animal Kingdom, New York 2020.
Wąż wkrótce stał się znakiem rozpoznawczym marki. Z pewnością dużą popularność wężowych bransolet zapewniła gwiazda filmowa Elizabeth Taylor. Ukazują to słynne zdjęcie, na którym aktorka pozuje z bransoletą Bulgari w formie węża na planie filmu Cleopatra z 1962 r. odbiło się szerokim echem w mediach i przyczyniło się do popularności zarówno motywu jak i samej marki.
Od lewej: pierścionek w formie węża; kolczyki w formie węży; pierścionek w formie stylizowanego węża, dostępne w ofercie KAREA Gemstone Space.
Biżuteria w formie węża jak żadna inna dodawała pewności siebie, nadawała aurę tajemniczości i pewnej ekstrawagancji. Także w wyjątkowy sposób podkreślała kobiecą zmysłowość. Nic dziwnego, że ten motyw biżuteryjny pokochały kobiety sukcesu. Począwszy od królowej Wiktorii przez ikony dawnego kina jak Elizabeth Taylor, Maria Felix i Catherine Deneuve. Uwielbiają je również współczesne top modelki i gwiazdy Hollywood jak Naomi Campbell czy Charlize Theron.
Bibliografia
M. Fasel, Beautiful Creatures. Jewelry Inspired by the Animal Kingdom, New York 2020.
S. Kobielus, Bestiarium chrześcijańskie. Zwierzęta w symbolice i interpretacji. Starożytność i średniowiecze, Warszawa 2002.
Biżuteria jest jedną z najstarszych form zdobienia ciała. Od dawien dawna jest również używana jako symbol przynależności religijnej i manifestacji wiary. Ma też chronić lub być wsparciem w trudnych chwilach. Biżuteria dewocyjna, bo o niej tu mowa, bardzo często jest cenną pamiątką z pierwszej komunii, chrztu czy ślubu. Noszona jest codziennie lub też najpiękniejsze okazy pieczołowicie przechowywane są w szkatułkach i noszone bywają jedynie podczas uroczystych okazji. Jeśli planujemy kupić sobie lub komuś na prezent wyjątkową biżuterię sakralną, powinniśmy zastanowić się, który model będzie najbardziej odpowiedni. Do wyboru zaś mamy naprawdę sporo opcji. Od tradycyjnych medalików i krzyżyków wykonanych jedynie z samych kruszców szlachetnych poprzez takie dekorowane diamentami czy kolorowymi kamieniami szlachetnymi. Najbardziej wyjątkowe okazy dewocjonaliów znajdziecie oczywiście w biżuterii antykwarycznej.
„DEWOCJONALIA” – CO TO JEST?
Dewocjonalia to niewielkie przedmioty kultu religijnego, wykorzystywane przez osoby wierzące do praktyk religijnych, a które dostępne są w sprzedaży. Najważniejsze dewocjonalia to oczywiście te wykorzystywane do sprawowania liturgii. Wymienić tu można przede wszystkim: obrusy ołtarzowe, trybularze i łódki, świeczniki, świece, krzyże liturgiczne wszelkiego rodzaju dzwonki i wiele innych. Nie tymi dewocjonaliami dziś się jednak zajmiemy.
Do drugiej grupy dewocjonaliów należą gadżety takie jak: święte obrazki (zarówno drukowane, jak i malowane czy haftowane), krzyże do powieszenia na ścianie, niewielkie figurki świętych, świece (gromnice), zestawy potrzebne przy wizycie duszpasterskiej, a także pojemniki na wodę święconą. Choć nie są one niezbędne dla praktykowania kultu religijnego, to dla osób wierzących mają duże znaczenie.
Kolejną grupą dewocjonaliów, i te nas najbardziej interesują, są różnego rodzaju pamiątki przyjętych sakramentów. Z reguły nikt nie kupuje ich sobie samodzielnie. Takie dewocjonalia w większości przypadków stanowią prezent od rodziny czy rodziców chrzestnych. Można nimi obdarować zarówno parę młodą, jak i dziewczynkę czy chłopca z okazji chrztu czy przyjęcia sakramentu pierwszej komunii świętej. Są to między innymi różnego rodzaju krzyżyki i medaliki, różańce, łańcuszki czy piękne zminiaturyzowane ryngrafy z wizerunkiem najczęściej Matki Bożej. W przypadku komunii czy ślubu tego typu prezent jest zazwyczaj dodatkiem do zasadniczego prezentu, niemniej jednak ma symboliczne znaczenie. To właśnie ta grupa najlepiej obrazuje odpowiedź na pytanie co to są dewocjonalia.
Szeroko pojęte dewocjonalia wspomagają osoby wierzące w praktykowaniu wiary. Różańce czy obrazki święte mogą ułatwiać modlitwę, a użycie świec, trybularzy, łódek, dzwonków liturgicznych podkreśla uroczystość niektórych praktyk. Dokumentują one ważne dla nas wydarzenia z życia rodzinnego i religijnego. To pamiątki chrztu świętego i pierwszej komunii: świece kupowane z tych okazji, egzemplarze Biblii darowane jako prezent. Jak już wcześniej wspomnieliśmy, dewocjonalia, szczególnie biżuteria w postaci krzyżyków, medalików, różańców (tradycyjnych czy w formie pierścionków) stanowią zewnętrzny wyraz wiary i przynależności do wspólnoty religijnej.
Historia
W Polsce symbole wiary chrześcijańskiej takie jak: medaliki, krzyżyki czy plakiety pielgrzymie towarzyszą nam od 966 r., czyli od przyjęcia chrześcijaństwa przez Mieszka I. Pierwsze egzemplarze wykonywano prymitywnymi metodami najczęściej z mosiądzu, miedzi, cyny, brązu, ołowiu i były nietrwałe. Dla zamożniejszej części społeczeństwa dewocjonalia wykonywano ze srebra i złota. Przedstawiciele władzy królewskiej i kościelnej często posiadali tego typu biżuterię bogato zdobioną szlachetnymi kamieniami.
Znaczny rozwój w produkcji dewocjonaliów nastąpił w XVII i XVIII wieku. Stały
się one niezmiernie popularne i łatwo dostępne dla każdego. Jednak dopiero za
sprawą boomu przemysłowego w XIX wieku, który spowodował spadek kosztów
produkcji, niemalże każdy mógł sobie pozwolić na kupno medalika podczas odpustu
czy w czasie pielgrzymki. Najczęściej wówczas na medalikach przedstawiano patronów
dobrej śmierci np. św. Benedykta, Franciszka Ksawery czy Ignacego Loyolę. Z kolei
św. Jan Nepomucen chronił przed powodzią, a św. Antoni Padewski pomagał w
odnalezieniu zaginionych rzeczy i ludzi. Te szczególne wisiorki miały za
zadanie chronić właściciela przed nieszczęściem, chorobami i złymi mocami.
W XVIII wieku zaczęto masowo wykonywać medaliki z przedstawieniem Matki
Boskiej Częstochowskiej, zaś w XIX wieku do motywów religijnych zaczęto dodawać
motywy patriotyczne. Związane one były z walką o niepodległość w czasie
zaborów. To właśnie w połowie XIX wieku zaczął się rozpowszechniać zwyczaj prezentowania
medalików dzieciom przystępującym do sakramentu chrztu i eucharystii. Zwyczaj
ten przetrwał do czasów nam współczesnych.
Jak wykonane są dewocjonalia?
W teorii wygląd ani materiał, z którego powstały dewocjonalia nie powinien mieć znaczenia, ponieważ liczy się fakt ich posiadania oraz możliwość wykorzystywania ich do praktyk religijnych. W praktyce jednak, mówimy o podarowaniu ich w prezencie, używaniu ich przez wiele lat, o wartości symbolicznej, a co za tym idzie – trwałości tych wyrobów i jakości wykonania oraz wykorzystanych materiałów. Ma to szczególne znaczenie w biżuterii antykwarycznej, która przetrwała już kilka pokoleń i często jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. A podarowana jako prezent ma służyć jeszcze dziesiątki lat.
Krzyżyk, medalik czy różaniec to świetny pomysł na prezent, zatem trudno się dziwić, że osobom kupującym zależy na jego wyjątkowym wyglądzie. Materiały z których wykonane są tego typu przedmioty antykwaryczne cechują się szlachetnością i wytrzymałością: począwszy od srebra, poprzez żółte i białe złoto pr. 0,585 czy 0,750, aż po platynę. Wyjątkowe są również przedmioty dekorowane diamentami i innymi szlachetnymi kamieniami kolorowymi, które podwyższają wartość prezentu. Stosuje się również różnorodne techniki złotnicze takie jak filigran, bajorek, emalia malarska czy witrażowa. Nie brakuje tu różnorodności, jak w każdym innym typie biżuterii.
Jaki medalik lub krzyżyk kupić?
W ofercie sklepów jubilerskich, tak stacjonarnych jak i online znajduje się mnóstwo tradycyjnych medalików i krzyżyków wykonanych z materiałów wysokiej jakości. To świetny wybór dla tych, którzy cenią sobie klasyczną biżuterię religijną. Do wyboru mamy wiele niemienie prostych wzorów złotych krzyżyków, ale także medaliki z wizerunkami Jezusa i przedstawień Maryi – jak Matka Boska Częstochowska, Matka Boska w typie hodegetrii, Matka Boża z Lourdes, czy Immaculata.
Jeśli planujemy zakup dla mężczyzny, najlepiej zdecydować się na zwykły medalik – okrągły albo owalny z motywem np. świętego Krzysztofa, patrona kierowców, Archanioła Michała, czy z wizerunkiem Jezusa z gorejącym sercem. Świetnym rozwiązaniem jest również prosty niewielki krzyż wykonany z samego złota.
W przypadku kobiet możliwości jest dużo więcej. Bardzo dobrą opcją będzie na przykład diamentowany krzyżyk z platyny, biedermeierowski naszyjnik z koralowym krzyżykiem czy secesyjny medalion z wizerunkiem Matki Boskiej w technice plique a jour.
Nowoczesne dewocjonalia w starym stylu
Dla tych, którzy poszukują innych prezentów niż typowe medaliki czy krzyżyki, możemy zaproponować na chrzest kupno ozdoby innego typu: medalik z motywem aniołka czy wisiorek-charm w formie aniołka wg Rafaela Santiego. Ozdoby tego typu nie są jednak przeznaczone tylko dla dzieci, śmiało mogą nosić je również nastolatki czy osoby dorosłe. Krzyżyki można potraktować jako charm i zawiesić kilka takich sztuk na naszyjniku. Modne są ostatnio również tzw. celebrytki, czyli delikatne łańcuszki z ozdobnym motywem np. właśnie krzyżykiem zawieszanym poziomo. Krzyżyk może znaleźć się zresztą nie tylko na szyi, ale także na pierścionku lub kolczykach. Zamiast typowych religijnych przykładów biżuterii sakralnej, na pamiątkę chrztu czy komunii możemy podarować otwierany medalion na fotografię. Część z nich dekorowana jest motywami nawiązującymi do wiary np. krzyżami, motywami kłosów czy winnego grona, ale równie piękne mogą być gładkie medaliony giloszowane czy dekorowane motywami kwiatowymi.
Secesyjny wisiorek z wizerunkiem modlącej się dziewczynki; dostępny na aukcji Onebid
Dewocjonalia – gdzie można kupić antykwaryczną biżuterię sakralną?
Jeśli już wiesz co to są dewocjonalia i szukasz takich niepowtarzalnych krzyżyków czy medalików, to teraz musisz się zastanowić gdzie nabyć takie okazy. Nowoczesne dewocjonalia kupimy w specjalistycznych sklepach stacjonarnych z tego rodzaju przedmiotami. Do niedawna mieściły się one jedynie przy kościołach lub w bezpośrednim ich sąsiedztwie. Niestety trudno było w nich liczyć na bogaty wybór różańców lub medalików, a także wysoką jakość wykonania. Dziś możemy znaleźć je również w Internecie, co realnie wpłynęło na zwiększenie ich dostępności, jak również różnorodności czy jakości wyrobów oferowanych w przystępnej cenie.
Jeżeli chcemy jednak nabyć antykwaryczne dewocjonalia możliwości jest dużo więcej. Począwszy do pchlich targów, jubilerów, typowych sklepów jubilerskich, szeroką ofertę na pewno znajdziecie w antykwariatach, także tych wyspecjalizowanych w biżuterii. Także w dziedzinie antyków handel przeniósł się do sieci, w związku z czym secesyjne medaliony czy dawne krzyżyki w złocie pr. „56ˮ obecnie znaleźć można w Internecie, na stronach internetowych antykwariatów czy wręcz aukcjach stacjonarnych oraz internetowych przeprowadzanych przez znane domy aukcyjne.
Aukcja Dewocjonaliów w KAREA Gemstone Space
Z tą myślą KAREA Gemstone Space przygotowała I tematyczną aukcję biżuterii poświęconą dewocjonaliom. Mając na uwadze zbliżające się Święta Wielkanocne spędzone w gronie najbliższych, a co za tym idzie okres chrzcin, ślubów oraz komunii prezentujemy na portalu aukcyjnym Onebid.pl 69 obiektów, które będą niezapomnianym prezentem na tę okazję. Ceny wywoławcze tych wyjątkowych przedmiotów zaczynają się od 50 zł. Najpiękniejsze okazy dekorowane są emalią, wysadzane są w całości diamentami czy dekorowane szmaragdami. Kupując prezenty trzeba również pamiętać o tym ze trendy się zmieniają, a biżuteria antykwaryczna jest ponadczasowa.
Biżuterię można obejrzeć na wystawie przedaukcyjnej do dnia aukcji 7 kwietnia 2022 r. do godz. 19.00, od poniedziałku do piątku w godzinach od 12.00 do 19.00.
Wiosna zbliża się do nas wielkimi krokami. Wszyscy nie możemy się jej doczekać, dlatego dziś z okazji pierwszego dnia meteorologicznej wiosny przyjrzymy się bliżej jednemu z wdzięczniejszych symboli tej pory roku.
Witold Pruszkowski, Wiosna, 1887, Lwowska Galeria Sztuki; źródło: domena publiczna W prezentowanej wyżej kompozycji malarz przedstawił dwie kobiety będące personifikacjami pór roku – wiosnę i ustępującą przed nią zimę. Nadejście wiosny zapowiadają lecące przed nią motylki.
Symbolika
motyla
Motyl – eteryczny, delikatny, pełen lekkości. Zachwycająca różnorodność barw i wzorów oraz głębokie znaczenie symboliczne inspirowało twórców wszystkich dziedzin sztuki: od poetów przez malarzy aż po twórców biżuterii.
W tradycji artystycznej przypisywano mu rozmaite treści. Motyl przede wszystkim stanowił symbol odrodzenia, przemiany i nadziei na lepsze jutro, a także – wolności, miłości i szczęścia. Z kolei sam moment przemiany z nieforemnej poczwarki do zachwycającego zjawiska, jakim jest pełna forma motyla – imago, jawił się jako uniwersalna metafora ludzkiego dążenia do doskonałości.
Lekkość bytu
Niezwykła metamorfoza jakiej doświadcza motyl w ciągu swojego życia budziła skojarzenia ze sferą duchową – transcendentną. Starożytni Grecy pod jego postacią wyobrażali sobie ludzką duszę, która w procesie śmierci, niczym motyl, wyzwala się ze stadium poczwarki, oznaczającej cielesą powłokę i staje się wolna i lekka – nieśmiertelna. Dlatego motyle lub ćmy fruwające nad grobami uważano za personifikacje ludzkich dusz.
Motyl był również łączony z bohaterką jednego z mitów – Psyche, której imię oznaczać mogło zarówno duszę jak i motyla. Jej atrybutem był właśnie ten owad i często ukazywana jest w sztuce z motylimi skrzydłami. Powiązanie tego subtelnego stworzenia z wybranką Erosa, zaowocowało stopniową zmianą znaczenia zwierzęcia. Zamiast śmierci i zmartwychwstania pojawia się kontekst miłosny.
Antonio Canova, Amor i Psyche, 1808; źródło: domena publiczna
Motyl, którego trzymają w rękach Amor i Psyche, symbolizuje wędrówkę duszy ludzkiej spragnionej miłości. Dopełnia tym samym historię mitologicznej pary.
Chrześcijaństwo częściowe zaadaptowało znaczenie motyla w kontekście nieśmiertelności. Choć motyl w czasach średniowiecza mógł oznaczać niestałość, lekkomyślność, ulotność piękna, a nawet wcielenie demonów, wielu Ojców Kościoła podkreślało związaną z nim symbolikę zmartwychwstania. Dobrze oddaje to maksyma: vita mutatur, non tollitur – „życie się zmienia, ale nie kończy”.
Memento mori
Oprócz tej pozytywnej wymowy motyl stanowił ważny symbol wanitatywny. Z tego też powodu efemeryczne piękno i krótkie życie ilustrowały nieuniknione przemijanie i niedoskonałość spraw doczesnych. Motyle przedstawiane w kontekście Vanitas będą częstym elementem XVII-wiecznych martwych natur.
Maria van Oosterwijck, Vanitas, 1668, Kunsthistorisches Museum; źródło: domena publiczna
XVII-wieczne holenderskie malarstwo rodzajowe miało przede wszystkim przekaz moralizatorski. Powyższy przykład ilustruje typowe dla tego okresu dążenie do iluzjonistycznego ukazania świata połączone z określonym systemem symboli. Nic nie znajduje się tu przypadkowo – ukazane po mistrzowsku czaszka, klepsydra jak i kwiaty oraz motyl miały nie tylko zachwycać efektem realności, ale i przypominać o kruchości ziemskiego piękna.
Największa popularność biżuterii z tym motywem przypada na koniec XIX oraz początek XX wieku, a za jej powszechność odpowiadał styl Art Nouveau.
Sztuka secesyjna chętnie sięgała do bogactwa i różnorodności kształtów jakie oferowało królestwo owadów. Motyle, podobnie jak ważki, pszczoły, a nawet muchy, stały się jednym z czołowych motywów wykorzystywanych w XIX-wiecznej biżuterii. W szczególności dotyczyło to broszek, którym chętnie nadawano kształt owadów. Często były kunsztownie zdobione emalią ażurową zwaną plique–à–jour. Zastosowanie tej techniki umożliwiało uzyskanie naturalistycznego efektu przezroczystości skrzydeł ważek i motyli.
W
drugiej połowie XIX wieku brosze z motywem motyla były niezwykle istotnym
elementem biżuteryjnych kolekcji zamożnych i wysoko postawionych kobiet. Część
z tych wyrobów była tworzona w całości z diamentów.
Posiadaczką takiej imponującej diamentowej broszki była Aleksandra Duńska, królowa Wielkiej Brytanii, żona Edwarda VII. Aleksandra otrzymała ją w 1888 roku jako prezent z okazji 25 rocznicy ślubu. Wyprodukowany w Wielkiej Brytanii klejnot liczył prawie cztery cale szerokości. Jego skrzydła składały się z diamentów w starym szlifie oprawionych w srebro ze złotymi detalami i łącznie miały 46,78 karata. Broszka księżniczki Aleksandry, podobnie jak inne tego typu obiekty, została umieszczona na sprężynce, zwanej en tremblant,co nadawało życia i lekkości biżuteryjnemu motylowi.
XIX-wieczny portret Aleksandry Duńskiej w biżuterii z pereł i diamentów. Pod jej prawym obojczykiem znajduje się diamentowa motyla brosza. Nie jest to jedyny animalistyczny motyw – na lewej ręce księżniczki dostrzec można złotą bransoletę w formie węża; źródło: M. Fasel, Beautiful Creatures. Jewelry Inspired by the Animal Kingdom, New York 2020.
W przeciwieństwie do diamentowych brosz, których monochromatyczny charakter nie oddawał barwności z jakiej słyną motyle, przełom XIX i XX wieku przyniósł więcej koloru i realizmu przedstawieniom owadów dzięki powszechnemu stosowaniu emalii i kamieni ozdobnych.
Brosza w formie motyla, Szwecja, Stockholm 1919, srebro złocone, emalia na giloszu. Dostępna w ofercie KAREA Gemstone Space
XX wiek
Na początku XX wieku motyle jako motywy w biżuterii zostały niejako „zahibernowane”. Nastała era art déco, której geometryczne tendencje zdominowały ówczesne wzornictwo. Jednak już od lat 30. zaczęły na nowo pojawiać się w świecie jubilerstwa. Niezmienne były to broszki, wysadzane przeróżnymi rodzajami kolorowych kamieni: od szafirów, turmalinów czy ametystów przez cytryny i szmaragdy, aż po rubiny. Ta istna feeria barw najczęściej umieszczana była w oprawie ze złota.
Brosza-motyl, Suzanne Belperron,ok. 1936, wielokolorowe szafiry, turmaliny, beryle, ametysty, emalia, złoto; źródło: M. Fasel, Beautiful Creatures. Jewelry Inspired by the Animal Kingdom, New York 2020.
Jednak dopiero w latach 60. fascynacja motylami powróciła ze zdwojoną siłą. Właściwie każdy wytwórca biżuterii posiadał w tym czasie w swojej kolekcji biżuterię z tym motywem. Temat ten wykorzystywały i stosują do dziś czołowe firmy jubilerskie jak Bulgari, Van Cleef & Arpels czy Tiffany & Co.
Biżuteria z motylami zmieniała swój wygląd zgodnie z ówczesną modą. W samych początkach lat 60. biżuteria z motylami zyskała niezwykle formalny i wytworny wygląd, z kolei w kolejnych dekadach stała się zdecydowanie bardziej zróżnicowana. Niezwykła forma owada nie tylko inspirowała jubilerów, ale przede wszystkim umożliwiała tworzenie coraz bardziej zindywidualizowanych projektów, zgodnie ze znaczeniem przypisywanym motylowi jako ucieleśnieniu wolności i niezależności.
Współcześnie
Na początku 2000 roku Van Cleef & Arpels nawiązał współpracę z Junichi Hakose – japońskim mistrzem lakiernictwa. W efekcie tej współpracy powstała kolekcja Papillon, składająca się z 17 projektów, każdy w limitowanej liczbie trzydziestu sztuk. Każda z broszek zyskała kształt motyla i została zrobiona ręcznie. Do ich wykonania użyto drewna i lakieru, a także kunsztownie udekorowano materiałami i kamieniami szlachetnymi.
Brosza w formie motyla „Kikumakie”, Van Cleef & Arpels, Francja 2004; źródło: R. Peltason, Jewerly from nature, London 2010.
Współcześnie motyw motyla
pojawia się w biżuterii nie tylko w formie broszek, ale również wisiorków,
kolczyków, a nawet – pierścionków.
Wyjątkowe projekty motylkowych pierścionków stworzył Glenn Spiro. Jeden z nich należał do ikony współczesnej popkultury – wokalistki Beyoncé, która następnie przekazała go do Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie. Zaprojektowany w 2014 roku pierścionek jest przykładem niebywałego kunsztu projektanta. Oglądając go od przodu można odnieść wrażenie, że motyl delikatnie przysiadł na dłoni. W rzeczywistości z tyłu znajdował się pomysłowy system sprężyn umożliwiający tytanowym skrzydełkom delikatne „trzepotanie” wraz z ruchem ręki użytkownika. Podczas ruchu zielone tsavoryty i diamenty intensywnie się mienią.
Na przestrzeni wieków motyle fascynowały i intrygowały ludzi. Budziły podziw i wyrażały ludzką tęsknotę za wolnością, lekkością i brakiem ograniczeń. Odbicie tych zainteresowań daje się dostrzec na płaszczyźnie sztuki, w tym – sztuki biżuteryjnej. Jubilerzy prześcigali się w oddaniu wizerunku owada za pomocą kamieni i materiałów szlachetnych, a ich wytwory stały się jednym ze sposobów na zatrzymanie na zawsze ulotnego pięknego motyli.
Bibliografia
S. Giles, Biżuteria.Poradnik kolekcjonera, Warszawa 2000.
M. Fasel, Beautiful Creatures. Jewelry Inspired by the Animal Kingdom, New York 2020.
S. Kobielus, Bestiarium chrześcijańskie. Zwierzęta w symbolice i interpretacji. Starożytność i średniowiecze, Warszawa 2002.
Nieuchronnie zbliżają się święta, a co za tym idzie – szał świątecznych zakupów. Po gonitwie po sklepach w celu znalezienia prezentów dla naszych bliskich usiądziemy z nimi do wigilijnej kolacji, potem będziemy spotykać się w gronie rodziny i najbliższych przyjaciół. I jeszcze ostania w tym roku szalona noc sylwestrowa, kiedy z nadzieją na spełnienie marzeń wchodzimy w Nowy Rok. Chcemy wówczas wyglądać olśniewająco.
Najlepszy prezent – biżuteria antykwaryczna
Prezentem, który najlepiej podkreśli urodę pań czy wyrazi osobowość panów jest biżuteria antykwaryczna. Niepowtarzalna jak każdy człowiek, wyjątkowa i cenna. W jej kilkudziesięcioletnim, a czasem i kilkusetletnim trwaniu zawarte są tajemnicze historie właścicieli. Piękne przedmioty z duszą mają niepodważalną wartość we współczesnym świecie.
Artystyczne formy biżuterii kształtowały się zgodnie z ogólnie obowiązującymi stylami ubioru, ale także rzemiosła artystycznego, malarstwa, przy czym najważniejsze były ścisłe związki z modą damską i męską. Każda z epok nadawała biżuterii oryginalne cechy, niepowtarzalne kształty, wprowadzając nowe rozwiązania formalne. W związku z tak wielką różnorodnością każdy znajdzie dla siebie i dla swoich bliskich coś pięknego, niepowtarzalnego, ponadto – na każdą kieszeń. Od puderniczek, niewielkich szpilek, po piękną platynową biżuterię oszronioną niezliczoną ilością diamentów.
Przedmioty secesyjne najlepszej jakości są sprzedawane na zamówienie lub wystawiane na aukcjach.
Fin de
siècle
Przełom w produkcji biżuterii nastąpił w ostatniej dekadzie XIX w. We wzornictwie zaczęła dominować secesja, która wpłynęła także na materiały stosowane do wytwarzania dzieł sztuki. Na nową stylistykę i ornamentację pierwsze zareagowały firmy jubilerskie. Projektanci żegnali się z formami eklektycznymi, a także neostylowymi i biżuterią w typie Cesarstwa. Nowe kształty kosztownych precjozów z lat 1890-1910 dostosowano do panującej mody. Sylwetka stała się wysmukła, nabierała płynności, dzięki czemu podporządkowała się dyktatowi falistej linii typowej dla epoki.
Te oraz wiele innych przedmiotów secesyjnych znajdziecie w ofercie Artinfo.
Artyści
z ruchu Arts and Crafts podjęli próbę przywrócenia tradycji dobrego rzemiosła.
Była to odpowiedź na tandetność masowej produkcji i ostentacyjne obnoszenie się
z bogactwem. Projektanci biżuterii tego czasu odrzucili tradycyjny pogląd, że
jubiler powinien używać jak największej ilości kamieni szlachetnych. Na nowo
odkryto urok prostoty i umiaru. Jednocześnie biżuteria nabierała kształtów
pełnoplastycznej rzeźby, a przy wyborze tworzywa kierowano się raczej jego
przydatnością do uzyskania zamierzonego efektu niż wartością surowca.
Inspiracja naturą
Biżuteria
secesyjna naśladowała naturę. Wiązało się to z wzrastającym
zainteresowaniem naukami przyrodniczymi. Najczęstszymi motywami dekoracyjnym stały
się: gałązki i
pęki kwiatów, zwłaszcza egzotyczne orchidee i dekoracyjne liście; stylizowane
pawie oka; smoki, maszkarony, owady (motyle, ważki, żuki, muszki); jak
również postacie kobiece, często o symbolicznej wymowie. Formowano
je i „rzeźbiono” w szlachetnych kruszcach i kamieniach. Duże znaczenie w
biżuterii secesyjnej ma autorstwo projektu i firmy jubilerskiej. Zakłady
prześcigały się w tworzeniu zaskakujących, oryginalnych kształtów imitujących
świat organiczny, a swoje unikalne i bardzo drogie produkty prezentowały na
pokazach sztuki jubilerskiej, na światowych wystawach w takich miastach jak Paryż,
Londyn, Rzym. Artyści, poza inspiracjami roślinno-zoomorficznymi czy
fantastyczno-baśniowymi, ulegali fascynacji sztuką japońską, arabską i egipską.
Jubilerzy fin de siècle’u pracowali w różnorodnych materiałach: złocie, platynie,
srebrze, metalach kolorowych, kamieniach szlachetnych, ozdobnych, często o
szlifie kaboszonowym. Powszechnie używano barwnej emalii, bursztynu, macicy
perłowej, kości słoniowej, szylkretu, pereł. Mimo użycia tak tanich surowców
wyroby jubilerskie stawały się atrakcyjne z uwagi na niepowtarzalność małych dzieł
sztuki.
Wyroby
secesyjne sztuki jubilerskiej zdobiły stroje i ciało. Ozdobne grzebienie i
diademy wpinano we włosy. Zmalała popularność długich
kolczyków, dużym zainteresowaniem darzono za to broszki i wisiorki. Wraz z koliami,
napierśnikami ozdabiały one dekolty wieczorowych sukien. Naszyjniki
nie służyły już manifestowaniu bogactwa zamężnych kobiet, ale stanowiły
przedmioty, które można było po prostu nosić. Dłonie i ręce przystrajano
pierścionkami, sygnetami i bransoletami. Te wszystkie ozdoby noszone do ubiorów
dziennych, wieczorowych czy balowych stanowiły charakterystyczny element mody
schyłku XIX w.
Najpiękniejsze przykłady
Drobiazg, który ozdobi dekolt lub ubiór kobiety o romantycznej, a także artystycznej duszy. Charakterystyczne dla secesji rosyjskiej wisiory o płynnych liniach. Pierwszy z nich wykonany z cyzelowanego złota pr. „56”. Delikatna forma kwiatowa osadzona w asymetrycznej bordiurze z liści. Kwiat i stylizowany pąk wysadzane są dwoma rubinami oraz diamentami. wisior jest dostępny w ofercie salonu biżuterii ekskluzywnej KAREA.
Od połowy XIX w. popularność zyskiwały brosze w kształcie motyli, ważek, pszczół i ciem. Najbarwniejsze i najlepszej jakości realizacje wytwarzano pod koniec wieku. Broszo-wisior w kształcie stylizowanej ważki został wykonany z żółtego złota pr. 0,750, zaś na jego powierzchni znajduje się emalia zielona i pastelowa.
Wzrastające zapotrzebowanie wszystkich warstw społeczeństwa schyłku XIX w. spowodowało, że modne stały się ozdoby z niedrogich materiałów. Powyżej dyskretny przykład secesji geometrycznej. Wisiorek (ze złotym łańcuszkiem wtórnym pr. 0,585), o masie 5,67 g, wykonany został ze złota pr. 0,333. Dekorowany jest niewielkich rozmiarów szafirem cejlońskim i dwoma perełkami naturalnymi. Po obu stronach umieszczonych w jednej linii kamieni widnieje cyzelowany wzór. Własność prywatna.
Medaliony, medaliki oraz wisiory secesyjne znajdziesz w ofercie na karea.pl/oferta
Tiara jest jednym z najbardziej wyjątkowych rodzajów biżuterii, jaki możemy zobaczyć na własne oczy niezwykle rzadko. Oglądamy je w filmach czy w programach, które relacjonują uroczyste bankiety i przyjęcia na królewskim dworze. Zachwycają one przede wszystkim swoją niezwykłością kształtów i motywów, różnorodnością rozwiązań, które można na nich dostrzec, ale także wyjątkowymi kamieniami, którymi są wysadzane.
SKĄD POCHODZI TIARA?
Tiara to ozdobna korona dekorowana klejnotami,
tradycyjnie noszona przez kobiety. Jednak etymologia nazwy wywodzi się z
greckiego tiára, co oznacza „diadem
monarchów perskichˮ. To dawne uroczyste nakrycie głowy papieża, składające się z
trzech koron, symbolizujących potrójna władze papieża (arcykapłana, króla i
proroka). Są to na ogół okrągłe lub półkoliste opaski wykonane z metali
szlachetnych i kameryzowane kamieniami najczęściej szlachetnymi, ale i
jubilersko-ozdobnymi.
W obecnych czasach w świecie mody słowo diadem i tiara są synonimami. Jednak nie zawsze tak było. To ozdobne nakrycie głowy zwykle noszone przez członków rodziny cesarskiej, królewskiej czy książęcej jako najpowszechniejszy atrybut władzy monarszej. Jednak później tzw. zwykli ludzie, bogata arystokracja zaczęli przyozdabiać sobie głowę tym rodzajem biżuterii.
Oba określenia odnoszą się w zasadzie do korony, która swoje początki ma w starożytności (łac. corona – „wieniec”) i wywodzi się z wieńca z liści laurowych. Był on
nagrodą dla walecznych żołnierzy i w zależności od zasług miewał różne kształty
i wykonany był z różnych materiałów: począwszy od trawy po złote liście. Złoty
wieniec stał się z tego powodu oficjalnym atrybutem cesarza rzymskiego jako
zwierzchnika armii. Za wzór korony uważany jest też diadem bizantyjski, ten
najbardziej znany, zdobiony perłami możemy podziwiać na mozaice z kościoła San
Vitale w Rawennie. Korona została przyjęta od władców karolińskich, a potem cesarzy
Rzymskich Narodu Niemieckiego przez większość monarchów europejskich. Weszła w
skład insygniów królewskich.
Korona Rzeszy – Korona Cesarstwa Rzymskiego
Justinian I (Ravenna)
Theodora (San Vitale, Ravenna)
Korona Rzeszy – Korona Cesarstwa Rzymskiego oraz fragmenty mozaiki z przedstawieniem cesarza Justyniana i cesarzowej Teodory w tiarach, kościół San Vitale w Rawennie, ok. 548 r.; źródło: domeny publiczne.
Najbardziej znana forma korony
przyjęła kształt prostej metalowej obręczy wykonanej ze złota lub innego metalu
szlachetnego. Dekorowanej kamieniami szlachetnymi, perłami, turkusami czy
kameami itp. Korona wykonana dla jednego władcy przechodzi na jego następców. Bardzo
często wykonywana była zgodnie z najnowszą modą, ale także stare korony bywały
modernizowane i adaptowane do nowego stylu.
TIARA CZY DIADEM?
Nazwa diadem z kolei oznacza przepaskę,
przewiązkę. To ozdobna opaska z drogiej tkaniny lub obręcz, jak tiara, ze
szlachetnego metalu (złota, srebra itd.), na ogół dodatkowo wysadzana
szlachetnymi kamieniami lub ich imitacjami, ale także innymi minerałami czy
substancjami organicznymi: perłami, cennymi gemmami. Również była noszona jako oznaka
władzy królewskiej lub kapłańskiej. Znana od czasów starożytnych, od
średniowiecza używana jako ozdoba czoła i kobiecej fryzury, przybierała różne kształty
zależnie od stylu epoki. W czasach nowożytnych diadem jednak zatracił swą
dotychczasową funkcję wyróżniającą godność. Diademy stały się szczególnie
charakterystyczne dla mody kobiecej empire’u i roku około 1900.
W XIX i XX wieku używany przy uroczystych okazjach przez kobiety, głównie pochodzące spośród szlachty i zamożnej burżuazji. Jest charakterystyczny dla modernistycznego zdobnictwa w stylistyce art déco i wcześniejszej secesji. Okazy z tego okresu są najbardziej znane i dostępne na rynku antykwarycznym. Być może fakt, iż szczyt popularności tiary przypadał na lata 70. XIX wieku i tuż przed pierwszą wojną światową, wiąże się z odkryciem nowych kopalni diamentów Afryce Południowej. Przez cały XX wiek noszenie tiary zmieniało się wraz ze zmianami mody. W ciągu ostatnich 20 lat na nowo doceniono tego typu klejnoty. Podsycane to było przez różne głośne wystawy i śluby celebrytów. Noszenie tiary dzisiaj nie jest kwestią rangi, ale kwestią oceny, czy jest odpowiednie na tę okazję.
Koralowa tiara autorstwa braci Phillips 1860-1870, w formie wieńca z gałązek i jagód. Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie. Portret cesarzowej Józefiny w tiarze dekorowanej koralowymi kameami autorstwa Jean Louis Victor Viger du Vigneau oraz turkusowa tiara księżniczki Małgorzaty; źródło: domeny publiczne
Kiedy można nosić
tiarę?
Tiary niegdyś były noszone tylko przez zamężne kobiety i darowane pannie młodej w dniu ślubu. Wesela, uroczyste kolacje i bale oraz uroczystości państwowe to tradycyjne imprezy, na które można nałożyć tiarę. Jednak z upływem czasu nawet te zasady się zmieniają.
Z czego wykonane są tiary?
W okresie największej świetności, czyli na przełomie XVIII i XIX wieku tiary były wykonywane z szlachetnych kruszców i powszechnie oprawiane różnorodnymi kamieniami szlachetnymi: diamentami, ale również koralami, perłami, ametystami, turkusami, topazami czy cytrynami. Z czasem, w okresie napoleońskim stal i żeliwo z Królewskiej Odlewni Gliwice i Berlin, choć przedstawiało niską wartość samą w sobie, to cieszyły się wielkim zainteresowaniem wśród wytwórców różnego typu biżuterii, także tiar, dekorowanych różnego rodzaju kameami. Pod koniec XIX wieku znów dominowały diamenty, ale najczęściej łączono je z szafirami, szmaragdami, rubinami i perłami. Z kolei w XX wieku położono większy nacisk na projekt. Zaowocowało to użyciem mniej cennych, ale wciąż pięknych kamieni, takich jak akwamaryny, onyks, cytryn czy kryształ górski.
Grzebień, który w kilku prostych ruchach można zmienić w tiarę dostępny jest w stałej ofercie KAREA Gemstone Space. Wyrób pochodzi z XIX wieku i reprezentuje nurt neo-empirowy. Wyróżnia się niezwykłą dbałością o detal – m.in. dzięki sztancowanym truskawkom zamkniętym w klasycyzującej, floralnej ramie wysadzanej ametystami i szkiełkami w kolorze perydotów.
Kto kupuje tiary?
Jak informują specjaliści Domu Aukcyjnego Christie’s, jest duża różnorodność wśród kupujących tiary. Są to głównie osoby prywatne, które nabywają tiarę po raz pierwszy w celach praktycznych, zwykle na ślub. W porównaniu z całkowitym kosztem ślubu, tiara czy ozdobny grzebień do włosów nie muszą być ekstrawagancją i można je kupić już za 5 000 funtów do 10 000 funtów. W KAREA Gemstone Space posiadamy również wybór grzebieni-diademów z drugiej połowy XIX wieku, których koszt nie przekracza 6 – 8 000 zł. Duża zaletą jest też to, iż ten typ biżuterii można pożyczać innym członkom rodziny na wesela lub wyjątkowe bale i wyjścia.
Inni nabywcy to kolekcjonerzy biżuterii, którzy chcą ukoronować swoje kolekcje wyjątkowym klejnotem uosabiającym królewski splendor oraz profesjonalni sprzedawcy biżuterii, którzy chcą mieć tiary dostępne do wypożyczenia swoim klientom na wyjątkowe okazje. Są również kolekcjonerzy zbierający tylko tiary w najróżniejszych stylach. Podobnie jest z muzeami i galeriami, które zależnie od możliwości kupują te wyjątkowe dzieła, aby dodać je do swoich istniejących kolekcji lub wystawy tematycznej. Od czasu do czasu, gdy na rynku pojawia się niezwykła sygnowana tiara pochodząca ze znanej pracowni jubilerskiej, powstała w dziewiętnastym wieku czy już w stylu okresu Art Nouveau czy art déco, ten sam dom jubilerski, który ją stworzył wiele lat temu, może ją chcieć nabyć, aby zachować jako część jej zbiorów archiwalnych.
Francja, 1860 r., Masson, Grzebień do włosów-tiara, srebro złocone pr. 0,900, grawerowane, 14 szt. rubinów, szylkret, masa: 41,38g; dołączono oryginalne etui – dostępne w stałej ofercie karea.pl
Czy tiary są trudne do
noszenia?
Powszechnie uważa się, iż jest niewiele możliwości noszenia tiary. Jednak wiele tego rodzaju biżuterii ma podwójną funkcję. Zwłaszcza te dziewiętnastowieczne można nosić nie tylko jako nakrycie głowy na bardzo formalne okazje, ale można je również przekształcić w naszyjnik na mniej formalne wydarzenia, takie jak opera czy wyjątkowe przyjęcie.
Niektóre przykłady można całkowicie rozmontować, tworząc broszki, spinki do
włosów, kolczyki i/lub bransoletki, które można nosić na mniej oficjalnych okazjach.
Oznacza to, że jeśli bierzesz udział oficjalnym spotkaniu biznesowym możesz
nosić element tiary jako broszę dekorowaną diamentami wpiętą w klapę marynarki
lub jak wisior do białej bluzki, zaś szpilę we włosach na wesele lub przyjęcie
sylwestrowe.
Inne błędne przekonanie to takie, że tiary są ciężkie, staromodne i
niewygodne do nałożenia. Oczywiście niektóre przykłady są bardzo skomplikowane
i powstały w okresie, gdy kobiety nosiły wysokie konstrukcje ze sztucznych
włosów. Takie przykłady na nasze szczęście nie są dostępne na naszym rynku. Wiele
tiar z początku XX wieku ma nowoczesną estetykę – na przykład prosta diamentowa
tiara art déco może być z łatwością noszona jako dodatek do nowoczesnej sukni
wieczorowej.
Naszyjnik po zdemontowaniu srebrnego stelaża, 2 poł. XIX w., złoto, pallad, srebro, 383 rozety diamentowe ł. ~ 36,50 ct H-fantazyjne/VS1-P1, długość: 37,5 cm, masa: 112,52 g (w tym srebrny stelaż: 5,44 g) poz. 10 dostępna na VI Aukcją Biżuterii Dawnej i Współczesnej 9 grudnia 20211 o godzinie 19.00 stacjonarnie oraz na platformie Art Info.
Jakie inne rodzaje
biżuterii można nosić we włosach?
Jeśli nie posiadasz tiary, ale masz w szkatułce parę broszek z podwójnym
klipsem, można je z powodzeniem użyć do ozdobienia włosów, po obu stronach koka
lub użyć jako spinek do utrzymywania luźnych loków nad skronią. Jeśli z kolei
masz bransoletkę lub naszyjnik, który chciałabyś nałożyć na wyjątkową okazję jako
tiarę, dobry jubiler może wykonać srebrny stelaż, aby można było je nosić we
włosach, a który zależnie od potrzeb zawsze można zdemontować.
Warto pamiętać, że nosząc w ten sposób biżuterię, która nie jest przeznaczona jako akcesoria do włosów, należy zachować szczególną ostrożność — zawsze możesz zapytać fryzjera, jak mocno je zabezpieczyć, aby się nie poluzowały. Osobą, która wiedziała jak nosić taką biżuterię we włosach była Elizabeth Taylor. Często nosiła broszki ze swojej bogatej kolekcji biżuterii w swojej obfitej fryzurze, aby dodać sobie wzrostu i zwrócić na siebie uwagę. Również Diana, księżna Walii, używała bransoletki art déco jako bandeau noszonej na czole.
Tiara z funkcją naszyjnika, 2 poł. XIX w., złoto, pallad, srebro, 383 rozety diamentowe ł. ~ 36,50 ct H-fantazyjne/VS1-P1, długość: 37,5 cm, masa: 112,52 g (w tym srebrny stelaż: 5,44 g) poz. 10 dostępna na VI Aukcją Biżuterii Dawnej i Współczesnej 9 grudnia 20211 o godzinie 19.00stacjonarnie oraz na platformie One Bid
Czym różni się tiara od
diademu?
Jak już wcześniej
wspominałam oba te pojęcia używa się zamiennie, jednak tiara to bardziej
ogólny, termin dla wielu różnych stylów nakrycia głowy, w tym diademów, kokoszników
czy bandeau.
Diadem, jak już wspomniałam
wyżej to słowo było używane do opisania ozdobnej opaski noszonej na nakryciu
głowy króla — to samo nakrycie głowy nazywano tiarą.
Circlet to tiara, która rozciąga się na cały (lub prawie cały) obwód głowy.
Bandeau to ozdoba w stylu opaski
o niskim profilu, najczęściej noszona na czole i rozpowszechniona na początku
XX wieku.
Kokosznik to typ ozdobnego, usztywnianego, wysokiego czepca, noszony przez zamężne kobiety w centralnej i północnej części Rosji przeduralskiej. Jako element ubioru narodowego znany już od XVI wieku, ale rozpowszechniony na przełomie XVIII i XIX wieku, stał się częścią stroju ludowego. Powrócił do mody dworskiej za czasów Mikołaja I. Jubilerski kokosznik w formie półksiężyca, który nakrywano długim, koronkowym albo tiulowym welonem, łączono z utrzymanym w tej samej kolorystyce aksamitnym sarafanem. W takiej formie stał się reprezentacyjnym strojem cesarzowej i dam jej dworu. Na przełomie XIX i XX wieku Fabergé i inni sławni jubilerzy zainspirowali się tym nakryciem głowy i zaczęli wytwarzać tiary w rosyjskim stylu. Najbardziej znaną tiarą tego typu jest emaliowany kokosznik wykonany w 1910 roku w domu jubilerskim Chaumet.
Szafirowo-diamentowa bransoletka, która została wykorzystana do stworzenia bandeau dla Księżnej Diany, zdjęcie wykonane w Japonii w 1986 roku oraz Księżna Diana w ulubionej tiarze o nazwie Cambridge Lover’s Knot – źródło: domena publiczna.
VI Aukcja Biżuterii Dawnej i Współczesnej
W związku ze zbliżającą się VI Aukcją Biżuterii Dawnej i Współczesnej 9 grudnia 20211 o godzinie 19 organizowaną przez KAREA Gemstone Space, zapraszamy do zapoznania się z bogatą ofertą obiektów biżuteryjnych. Biżuterię można obejrzeć stacjonarnie w salonie biżuterii ekskluzywnej przy Al. „Solidarności” 93 od poniedziałku do piątku w godzinach 11-19 oraz na platformie OneBid a także Artinfo.
https://www.karea.pl/wp-content/uploads/2021/12/Tiara-baner-2xs.jpg6741798Beata Paluchhttps://www.karea.pl/wp-content/uploads/2020/01/karea-gemstone-space-logo-200.pngBeata Paluch2021-12-03 19:56:232022-10-24 16:12:48Czy tiara jest tylko dla księżniczki?
W pełni respektujemy i szanujemy prawo do prywatności i ochrony danych osobowych odwiedzających naszą stronę internetową. Polityka cookies określa zasady gromadzenia oraz postępowania z informacjami uzyskiwanymi w czasie realizacji usług.
We may request cookies to be set on your device. We use cookies to let us know when you visit our websites, how you interact with us, to enrich your user experience, and to customize your relationship with our website.
Click on the different category headings to find out more. You can also change some of your preferences. Note that blocking some types of cookies may impact your experience on our websites and the services we are able to offer.
Essential Website Cookies
These cookies are strictly necessary to provide you with services available through our website and to use some of its features.
Because these cookies are strictly necessary to deliver the website, refuseing them will have impact how our site functions. You always can block or delete cookies by changing your browser settings and force blocking all cookies on this website. But this will always prompt you to accept/refuse cookies when revisiting our site.
We fully respect if you want to refuse cookies but to avoid asking you again and again kindly allow us to store a cookie for that. You are free to opt out any time or opt in for other cookies to get a better experience. If you refuse cookies we will remove all set cookies in our domain.
We provide you with a list of stored cookies on your computer in our domain so you can check what we stored. Due to security reasons we are not able to show or modify cookies from other domains. You can check these in your browser security settings.
Google Analytics Cookies
These cookies collect information that is used either in aggregate form to help us understand how our website is being used or how effective our marketing campaigns are, or to help us customize our website and application for you in order to enhance your experience.
If you do not want that we track your visit to our site you can disable tracking in your browser here:
Other external services
We also use different external services like Google Webfonts, Google Maps, and external Video providers. Since these providers may collect personal data like your IP address we allow you to block them here. Please be aware that this might heavily reduce the functionality and appearance of our site. Changes will take effect once you reload the page.
Google Webfont Settings:
Google Map Settings:
Google reCaptcha Settings:
Vimeo and Youtube video embeds:
Other cookies
The following cookies are also needed - You can choose if you want to allow them:
Privacy Policy
You can read about our cookies and privacy settings in detail on our Privacy Policy Page.
